Nόσος Peyronie
Nόσος Peyronie
Nόσος Peyronie(Κάμψη πέους) – Τι είναι;
Η νόσος Peyronie (Peyronie disease) ή ινώδης σκλήρυνση του πέους (Induratio Penis Plastica, IPP) είναι μια διαταραχή του συνδετικού ιστού που χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη ινωδών πλακών στο σηραγγώδες σώμα του πέους.
Επιδημιολογία
Πρόκειται για μια σπάνια πάθηση, η οποία εμφανίζεται στο 3% – 8% των ανδρών ηλικίας 50 – 70 ετών.
Παρατηρήσατε κάμψη ή σκλήρυνση στο πέος;
Η νόσος Peyronie είναι συχνότερη απ’ όσο νομίζουν οι περισσότεροι και αντιμετωπίζεται. Μια διακριτική κλινική εξέταση είναι το πρώτο βήμα για να δείτε τις επιλογές σας.
Αιτιοπαθογένεια
- Μικροτραυματισμοί κατά τη σεξουαλική επαφή
- Μικροβιακοί παράγοντες
- Φλεγμονή
- Αυτοάνοσα συμπλέγματα (ερυθηματώδης λύκος, ρευματοειδής αρθρίτιδα)
- Ως σπάνια πιθανή παρενέργεια φαρμακευτικής αγωγής
Παθοφυσιολογία
Ένας οξύς τραυματισμός ή επαναλαμβανόμενοι (μικρο-) τραυματισμοί του πέους κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής μπορεί να οδηγήσουν σε μικροαιμορραγίες εντός του ινώδους χιτώνα που περιβάλλει το πέος. Κατά τη διάλυση των πηγμάτων στην περιοχή προκαλείται συσσώρευση ινώδους και ινοβλαστών, με συνέπεια τη φλεγμονώδη αντίδραση και τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι η παραγωγή κολλαγόνου. Λόγω της φτωχής αιμάτωσης του ινώδους χιτώνα, το κολλαγόνο δεν απομακρύνεται και η συσσώρευσή του οδηγεί σε σχηματισμό της πλάκας. Σε πρόσφατες έρευνες έχει αποδειχτεί ότι ο μετατρεπτικός αυξητικός παράγοντας β (TGF–β) διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην παραπάνω διαδικασία.
Συμπτώματα
Τα κυριότερα συμπτώματα είναι τα ακόλουθα:
- Πόνος στο πέος: εμφανίζεται στην αρχική φλεγμονώδη φάση και κυρίως κατά την στύση
- Γωνίωση με μείωση του μήκους του πέους κατά τη διάρκεια της στύσης
- Ψηλαφητή σκληρία (πλάκα)
- Στυτική δυσλειτουργία: εμφανίζεται περίπου στο 1/3 των ασθενών με νόσο Peyronie
Περίπου στο 30% των ασθενών συνυπάρχει ίνωση και της παλαμιαίας επιφάνειας του χεριού (νόσος Dupuytren).
Πόνος, κάμψη ή δυσκολία στη σεξουαλική επαφή;
Δεν χρειάζεται να το ανέχεστε. Η νόσος Peyronie έχει σήμερα περισσότερες θεραπευτικές επιλογές από ποτέ και η έγκαιρη αντιμετώπιση, ειδικά στην αρχική φάση, ανοίγει περισσότερους δρόμους. Ο Δρ. Γκολεζάκης θα σας εξετάσει με απόλυτη διακριτικότητα.
Διάγνωση
Βασίζεται στη λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού του ασθενούς και στην επιμελή κλινική εξέταση. Η τελευταία πρέπει να γίνεται τόσο σε φάση χάλασης όσο και κατά τη διάρκεια ενός προκλητού στυτικού επεισοδίου. Στη συνέχεια είναι απαραίτητο ένα υπερηχογράφημα πέους για την απεικόνιση των αποσβεστωμένων επιφανειών του σηραγγώδους σώματος και ένα Triplex υπερηχογράφημα με πρόκληση τεχνητής στύσης μετά από ενδοσηραγγώδη ένεση αγγειοδραστικών παραγόντων, το οποίο παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για την ποιότητα της στύσης, τον βαθμό κάμψης, το μέγεθος και τη θέση της πλάκας, την ανατομία και τη λειτουργία των αρτηριών του πέους.
Θεραπεία
Ένδειξη για θεραπεία αποτελούν οι παρακάτω λόγοι:
- Πόνος κατά τη στύση
- Δυσκολία κατά τη συνουσία
- Στυτική δυσλειτουργία
- Αισθητικοί λόγοι
Α) Συντηρητική θεραπεία
Μπορεί να είναι η χορήγηση φαρμάκου από το στόμα, με ένεση εντός της πλάκας ή άλλες ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι.
Η χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής από το στόμα ενδείκνυται, όταν η πλάκα δεν έχει λάβει την τελική της μορφή και η στύση και η σεξουαλική επαφή συνοδεύονται από πόνο (οξεία φάση της νόσου). Ουσίες όπως η Βιταμίνη Ε, το αμινοβενζοϊκό κάλιο (potaba), κολχικίνη και ταμοξιφαίνη χρησιμοποιούνται ευρέως για το σκοπό αυτό με αμφίβολα αποτελέσματα. Εξαίρεση αποτελεί το αμινοβενζοϊκό κάλιο (potaba), το οποίο σε μακροχρόνια χορήγηση (μεγαλύτερη από 6 μήνες) αποτρέπει την επιδείνωση της νόσου, μειώνει την πλάκα και την κάμψη. Μειονέκτημα αυτού του φαρμάκου αποτελούν οι γαστρεντερικές διαταραχές.
Ευρεία χρήση έχουν και οι ενδοπεϊκές ενέσεις εντός της πλάκας με ουσίες όπως βεραπαμίλη, κορτιζόνη και ιντερφερόνη με αμφίβολα αποτελέσματα. Άλλες ελάχιστα επεμβατικοί μέθοδοι όπως η ηλεκτροφόρηση και η χρήση κρουστικών κυμάτων δεν αποδείχθηκαν αποτελεσματικές για την αντιμετώπιση της νόσου.
Β) Χειρουργική θεραπεία
Θεραπεία εκλογής, όταν η νόσος προκαλεί τέτοιου βαθμού κάμψη, ώστε να μην καθίσταται δυνατή η σεξουαλική επαφή. Η χειρουργική θεραπεία πρέπει να εφαρμόζεται, μόνο όταν έχει σταθεροποιηθεί η νόσος. Στην αντίθετη περίπτωση δεν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα και είναι πιθανό να εμφανιστούν υποτροπές. Η νόσος χαρακτηρίζεται ως σταθερή, όταν η διάρκεια των συμπτωμάτων είναι μεγαλύτερη του ενός έτους και δεν έχει εκδηλωθεί επιδείνωση των συμπτωμάτων τους τελευταίους έξι μήνες.
Οι κυριότερες χειρουργικές τεχνικές είναι οι ακόλουθες:
- Τεχνική Nesbit ή τροποποίηση αυτής με πτύχωση του ινώδους χιτώνα χωρίς διατομή ή εκτομή της πλάκας. Η τοποθέτηση παράλληλων μη-απορροφήσιμων ραμμάτων στον ινώδη χιτώνα κοντά στο κέντρο της κάμψης προκαλεί ευθειασμό του πέους χωρίς να επηρεάζεται η ουρήθρα και τα νευραγγειακά δεμάτια. Κύριο μειονέκτημα της τεχνικής αυτής είναι η μείωση του μήκους του πέους κατά 1 –2 εκατοστά.
- Αφαίρεση της ινώδους πλάκας και τοποθέτηση ειδικών βιολογικών ή σύνθετων μοσχευμάτων. Συνοδεύεται από μικρότερη μετεγχειρητική μείωση του πέους, αλλά και από μεγαλύτερα ποσοστά μετεγχειρητικής στυτικής δυσλειτουργίας. Στις περιπτώσεις αυτές ενδείκνυται η εμφύτευση μιας πεϊκής πρόθεσης, η οποία αποτελεί μέθοδο εκλογής στους ασθενείς με αγγειακές βλάβες, στυτική δυσλειτουργία και κάμψη του πέους.
Γ) Οζονοθεραπεία
Τελευταία αναπτύσσεται στο εξωτερικό η οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο θεραπευτικό μέσο για την αντιμετώπιση της νόσου Peyronie. Το όζον μειώνει τις προφλεγμονώδεις κυτταροκίνες, με συνέπεια την ταχεία υποχώρηση της φλεγμονής, του πόνου και τη ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος με άμεσο αποτέλεσμα τη βελτίωση της άμυνας του οργανισμού. Τα αποτελέσματα αυτής της θεραπείας σε αυτή τη δύσκολα αντιμετωπίσιμη πάθηση είναι ενθαρρυντικά, καθώς πρόκειται για μια ασφαλή θεραπεία χωρίς παρενέργειες και χωρίς τις προαναφερθείσες επιπλοκές των χειρουργικών τεχνικών (μείωση του μήκους του πέους, στυτική δυσλειτουργία), οι οποίες έχουν σημαντική επίπτωση στη σεξουαλική ζωή και την ψυχολογία του ασθενούς.
Τι είναι η νόσος Peyronie;
Είναι ο σχηματισμός ινώδους πλάκας στον ινώδη χιτώνα των σηραγγωδών σωμάτων του πέους, που προκαλεί κύρτωση, πόνο και παραμόρφωση κατά τη στύση. Οφείλεται σε επαναλαμβανόμενους μικροτραυματισμούς και ανώμαλη επούλωση.
Ποια είναι τα συμπτώματα;
Ψηλαφητή σκληρία στο πέος, κύρτωση κατά τη στύση, πόνος ιδίως στην αρχική φάση, βράχυνση του πέους, δυσκολία ή αδυναμία επαφής και συχνά συνοδός στυτική δυσλειτουργία και ψυχολογική επιβάρυνση.
Υποχωρεί μόνη της;
Η νόσος έχει δύο φάσεις: την ενεργό, που διαρκεί 6-18 μήνες με πόνο και μεταβαλλόμενη κύρτωση, και τη σταθεροποιημένη. Αυθόρμητη πλήρης ίαση είναι σπάνια· στους περισσότερους η κύρτωση σταθεροποιείται και σε ένα ποσοστό επιδεινώνεται.
Ποιες είναι οι θεραπείες;
Στην ενεργό φάση εφαρμόζονται από του στόματος αγωγή, ενέσεις κολλαγενάσης ή βεραπαμίλης, κρουστικά κύματα και συσκευές έλξης. Στη σταθεροποιημένη φάση με σημαντική κύρτωση η λύση είναι χειρουργική: πλαστική κατά Nesbit, χρήση μοσχεύματος ή τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης.
Πότε πρέπει να χειρουργηθώ;
Το χειρουργείο εξετάζεται μόνο αφού η νόσος σταθεροποιηθεί για τουλάχιστον 3-6 μήνες, όταν η κύρτωση υπερβαίνει τις 30 μοίρες ή εμποδίζει την επαφή. Η επιλογή τεχνικής εξαρτάται από τον βαθμό της κύρτωσης και την ποιότητα της στύσης.
Διαβάστε επίσης
Η κατάλληλη θεραπεία εξαρτάται από τη φάση και τη βαρύτητα
Από τη φαρμακευτική αγωγή της αρχικής φάσης έως τις σύγχρονες χειρουργικές τεχνικές και την οζονοθεραπεία, η αντιμετώπιση της νόσου Peyronie είναι πάντα εξατομικευμένη. Ο Δρ. Γκολεζάκης θα αξιολογήσει την περίπτωσή σας και θα σας προτείνει την πλέον κατάλληλη προσέγγιση, εμπιστευτικά και χωρίς δισταγμό.