Τι είναι η πρόωρη εκσπερμάτιση;

Υπάρχουν πολλοί ορισμοί της πρόωρης εκσπερμάτισης, γεγονός που αντανακλά τη διαφωνία της επιστημονικής κοινότητας σχετικά με τον αποδεκτό χρόνο που επέρχεται η εκσπερμάτιση. Η Παγκόσμια Εταιρεία Σεξουαλικής Ιατρικής – ISSM την ορίζει ως εξής:

1.Λανθάνων χρόνος ενδοκολπικής εκσπερμάτισης (IELT) περίπου 1 λεπτό

IELT περίπου ένα λεπτό. Ως λανθάνων χρόνος ενδοκολπικής εκσπέρματισης ορίζεται η χρονική περίοδος από την διείσδυση έως την εκσπερμάτιση. Η εκσπερμάτιση προκύπτει πάντα ή σχεδόν πάντα πριν την κολπική διείσδυση ή αμέσως μετά (περίπου εντός ενός λεπτού).

2.Απώλεια ελέγχου της εκσπερμάτισης

Αδυναμία καθυστέρησης της εκσπερμάτισης σε όλες ή σχεδόν όλες τις κολπικές διεισδύσεις

3.Αρνητικές προσωπικές επιπτώσεις εξαιτίας της πάθησης

Αρνητικά συναισθήματα και επιπτώσεις σε προσωπικό επίπεδο, όπως δυσφορία, ενόχληση, απογοήτευση, μείωση ή και αποφυγή σεξουαλικής επαφής.

Επιδημιολογία

Είναι η πιο συχνή σεξουαλική δυσλειτουργία σε άντρες κάτω των 60 ετών

Αποτελεί τη δεύτερη πιο συχνή σεξουαλική δυσλειτουργία στους άντρες και είναι η συχνότερη σε άντρες κάτω των 60 ετών. Παρόλα αυτά πρόκειται για μια από τις παθήσεις που έχουν την ελλιπέστερη διάγνωση και θεραπεία.

Αιτία

Τα ακριβή αίτια, που την προκαλούν, δεν είναι ακόμη πλήρως γνωστά. Υπάρχουν δυο τύποι πρόωρης εκσπερμάτισης:

• Πρωτογενής ή χρόνια: ο άνδρας βίωσε το πρόβλημα αυτό από την πρώτη σεξουαλική του εμπειρία και διαρκεί εφ’ όρου ζωής
• Δευτεροπαθής ή επίκτητη: εμφανίζεται σταδιακά ή ξαφνικά, ενώ σε προγενέστερο στάδιο η διαδικασία εκσπερμάτισης ήταν φυσιολογική

Η πρωτογενής πρόωρη εκσπερμάτιση αποτελεί περισσότερο νευροβιολογικό και λιγότερο ψυχολογικό φαινόμενο

Η διαδικασία εκσπερμάτισης ρυθμίζεται από το κεντρικό νευρικό σύστημα και περιλαμβάνει ένα μεγάλο φάσμα νευροδιαβιβαστών, όπως η σεροτονίνη (5-HT), η ντοπαμίνη, και άλλους. Πρόσφατα στοιχεία καταδεικνύουν τη σεροτονίνη και συγκεκριμένα τις υποκατηγορίες υποδοχέων 5-HT ως τους κύριους υπεύθυνους για τον έλεγχο της εκσπερμάτισης. Κατά συνέπεια η πρόωρη εκσπερμάτιση, και κυρίως η πρωτογενής, είναι πιθανό να σχετίζεται με χαμηλά επίπεδα σεροτονίνης στις περιοχές του κεντρικού νευρικού συστήματος που ρυθμίζουν την εκσπερμάτιση. Οπότε, η αντιμετώπισή της μόνο με ψυχοθεραπευτική προσέγγιση δεν επαρκεί για την επίλυσή της.

Θεραπεία

Στόχος είναι η συνδυαστική αντιμετώπιση τόσο με ψυχοσεξουαλική (συμπεριφορική και γνωσιακή) όσο και με φαρμακευτική θεραπεία.

Α) Συμπεριφορική και γνωσιακή θεραπεία

Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται διάφορες ψυχολογικές και σωματικές τεχνικές (τεχνική <<διακοπής – έναρξης>>, τεχνική πίεσης της βαλάνου), οι οποίες έχουν ως στόχο να εκπαιδεύσουν τους άνδρες να αναγνωρίζουν τα σημάδια πριν την εκσπερμάτιση, και να βελτιώνουν τον έλεγχο αυτής. Συνήθως με αυτή την τακτική επιτυγχάνεται αποτέλεσμα, το οποίο δυστυχώς είναι παροδικό.

Β) Φαρμακευτική θεραπεία

Το κυριότερο πρόβλημα των τοπικών αναισθητικών σκευασμάτων είναι η δοσολογία. Υπάρχουν αλοιφές και σπρέι με τοπικό αναισθητικό (π.χ. λιδοκαḯνη), που προκαλούν μείωση της αισθητικότητας στη βάλανο και κατά συνέπεια καθυστέρηση της εκσπερμάτισης. Το κυριότερο πρόβλημα είναι να πετύχει κανείς τη σωστή δοσολογία, καθώς αν υπάρξει υπέρβαση δοσολογίας μπορεί να προκληθεί απώλεια στύσης ή και αδυναμία εκσπερμάτισης. Επιπρόσθετα, είναι πολύ πιθανό το αναισθητικό συστατικό να μεταφερθεί στον κόλπο της συντρόφου προκαλώντας μειωμένη αισθητικότητα και δυσκολία στον οργασμό. Η καθημερινή λήψη των SSRIs δεν είναι άμοιρη επιπλοκών. Αν το αποτέλεσμα δεν είναι ικανοποιητικό, ενδείκνυται η χρήση ειδικών φαρμάκων, των λεγόμενων επιλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης της σεροτονίνης (Selective Serotonin Receptor Inhibitors, SSRIs), γιατί έχει αποδειχθεί ότι η σεροτονίνη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο κατά την εκσπερμάτιση. Τα φάρμακα αυτά πρέπει να λαμβάνονται καθημερινά, η δράση τους αρχίζει λίγες μέρες μετά την έναρξη της θεραπείας και γίνεται πιο εμφανής μία με δύο εβδομάδες μετά. Μειονέκτημα αυτής της θεραπείας είναι ότι τα φάρμακα δεν είναι άμοιρα επιπλοκών και ότι ο ασθενής επανέρχεται στην προηγούμενη κατάσταση μόλις διακοπεί η θεραπεία. Η νταποξετίνη αυξάνει τον IELT κατά 3-4 φορές και βελτιώνει τον έλεγχο και τη σεξουαλική ικανοποίηση των ανδρών και των συντρόφων τους. Αυτό το πρόβλημα φαίνεται να αντιμετωπίζεται με ένα νέο σκεύασμα, το οποίο περιέχει τη δραστική ουσία νταποξετίνη. Η ουσία αυτή είναι ένας υπερεκλεκτικός αναστολέας της σεροτονίνης και έχει ως ένδειξη ειδικά την πρόωρη εκσπερμάτιση. Σε αντίθεση με τα παραπάνω φάρμακα χορηγείται λίγες ώρες πριν τη σεξουαλική επαφή (χρήση κατ’ επίκληση) και δρα χωρίς να απαιτείται καθημερινή χορήγηση. Οι μέχρι τώρα μελέτες έχουν δείξει ότι πρόκειται για ασφαλές φάρμακο με πολύ καλά αποτελέσματα, χωρίς τις επιπλοκές της χρόνιας λήψης

Το άρθρο Πρόωρη Εκσπερμάτιση εμφανίστηκε πρώτα στο Β. Γκολεζάκης.

Τι είναι η υπογονιμότητα;

Ένα ζευγάρι θεωρείται ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα υπογονιμότητας, όταν προσπαθεί χωρίς αποτέλεσμα να τεκνοποιήσει, επί τουλάχιστον ένα χρόνο τακτικής σεξουαλικής επαφής χωρίς προφυλάξεις.

Επιδημιολογία

Διεθνώς, το 15 % των ζευγαριών αναπαραγωγικής ηλικίας αντιμετωπίζουν πρόβλημα υπογονιμότητας

Αίτια

Τα πιο συχνά λειτουργικά αίτια της ανδρικής υπογονιμότητας είναι τα ακόλουθα:

Η κιρσοκήλη είναι το πιο συχνό αίτιο υπογονιμότητας στον άνδρα

• Κιρσοκήλη
• Παρωτιδική ορχίτιδα: όταν αυτή εμφανιστεί στην εφηβική ηλικία και οδηγεί σε ατροφία όρχεων
• Κρυψορχία: ατελής κάθοδος του ενός ή και των δύο όρχεων στο όσχεο, εμφανίζεται κατά τη γέννηση του παιδιού και πρέπει να αντιμετωπίζεται μέσα στο πρώτο έτος ζωής για τη διάσωση του πάσχοντος όρχεως
• Συστροφή όρχεως: επείγουσα κατάσταση, κατά την οποία έχει προκληθεί στραγγαλισμός των αγγείων του όρχεως λόγω συστροφής αυτού γύρω από τον κατακόρυφο άξονά του, και χρήζει άμεσης χειρουργικής ανάταξης της συστροφής
• Γενετικές και χρωμοσωμικές ανωμαλίες (π.χ. σύνδρομο Kleinefelter)
• Κυτταροτοξική θεραπεία (χημειοθεραπεία)
• Ακτινοθεραπεία

Πρέπει να τονισθεί ότι κάθε νέος ασθενής που θέλει στο μέλλον να γίνει πατέρας και πρέπει να υποβληθεί σε χημειο- ή ακτινοθεραπεία λόγω καρκίνου όρχεως ή άλλης κακοήθειας, θα πρέπει να δίνει σπέρμα για κατάψυξη πριν την έναρξη της θεραπείας. Τα πιο συχνά αποφρακτικά αίτια της ανδρικής υπογονιμότητας είναι τα ακόλουθα:

Αποτελούν τα συχνότερα αίτια απόφραξης

• Λοιμώξεις της γεννητικής οδού και των επικουρικών αδένων: πρόκειται για φλεγμονές που μπορεί να προσβάλλουν κυρίως τον προστάτη, αλλά και τους όρχεις, τις επιδιδυμίδες, το σπερματικό πόρο και τις σπερματοδόχους κύστεις. Μικρόβια που προκαλούν αυτές τις φλεγμονές είναι το μυκόπλασμα, τα χλαμύδια, το ουρεόπλασμα, η σύφιλη, η φυματίωση, καθώς επίσης και το κολοβακτηρίδιο, ογονόκοκκος, ο σταφυλόκοκκος, ο πρωτέας και η κλεψιέλα.
• Συγγενής απλασία του σπερματικού πόρου ή της επιδιδυμίδας: όταν βρίσκεται αυτή η ανωμαλία, θα πρέπει να γίνεται στον άνδρα έλεγχος για το γονίδιο της κυστικής ίνωσης για την αποφυγή γέννησης παιδιού με αυτή τη θανατηφόρα ασθένεια (το παθολογικό γονίδιο παρουσιάζεται σε 4 % των ανδρών)

Ορμονικές διαταραχές

Ορισμένες ορμονικές διαταραχές που οφείλονται σε αδένες όπως οι όρχεις, η υπόφυση και ο θυρεοειδής μπορούν να προκαλέσουν στειρότητα. Οι κυριότερες είναι οι ακόλουθες:

Οι ενδοκρινικές διαταραχές αποτελούν σπάνια αίτια (2 %) υπογονιμότητας στον άνδρα

• Δυσλειτουργία του υποθαλάμου (σύνδρομο Kallmann, σύνδρομο Prader-Willi)
• Ανεπάρκεια της υπόφυσης με μειωμένη παραγωγή των αντίστοιχων ορμονών (FSH, LH): μπορεί να οφείλεται σε όγκους, έμφρακτα ή επεμβάσεις στην υπόφυση, αλλά και σε αιματολογικές ασθένειες (δρεπανοκυτταρική και β-μεσογειακή αναιμία)
• Υπερπρολακτιναιμία: αδενώματα (καλοήθεις όγκοι) της υπόφυσης μπορούν να οδηγήσουν σε αύξηση της παραγωγής της ορμόνης προλακτίνης και να προκαλέσουν στειρότητα
• Υπερθυρεοειδισμός, σακχαρώδης διαβήτης
• Εξωγενείς ορμόνες: η περίσσεια ανδρογόνων, οιστρογόνων ή γλυκοκορτικοειδών που προέρχεται συνήθως από εξωγενή λήψη, μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα του σπέρματος

Ανοσολογικά αίτια

Σε ένα ποσοστό 10 – 20 % της ανεξήγητης υπογονιμότητας παρατηρείται μια ανοσολογική διαταραχή, όπου κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος (αντισώματα) επιτίθενται στα σπερματοζωάρια, καθώς τα αναγνωρίζουν λανθασμένα σαν βλαβερούς εισβολείς και προσπαθούν να τα εξαλείψουν. Το γεγονός αυτό μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα του σπέρματος. Άλλοι παράγοντες που μπορεί να προκαλέσουν ανδρική υπογονιμότητα είναι το κάπνισμα, οι ναρκωτικές ουσίες (μαριχουάνα και κοκαῒνη), η παχυσαρκία, το άγχος και η έκθεση σε τοξικούς παράγοντες, όπως φυτοφάρμακα, εντομοκτόνα, διοξίνες, και άλλα.

Ιδιοπαθής Ανεπάρκεια Σπερματικού Επιθηλίου (ΙΑΣΕ)

Η ΙΑΣΕ παρατηρείται σε 25 % των περιπτώσεων υπογονιμότητας. Χαρακτηρίζονται ως ΙΑΣΕ οι περιπτώσεις υπογονιμότητας , όπου παρά τον πλήρη διαγνωστικό έλεγχο, δεν διαπιστώνεται κάποιος αιτιολογικός παράγοντας.

Διάγνωση

Για την καλύτερη δυνατή αντιμετώπιση και θεραπεία του προβλήματος του ο υπογόνιμος άνδρας θα πρέπει να απευθυνθεί στον Ουρολόγο-Ανδρολόγο

Η διερεύνηση της αιτιολογίας της ανδρικής υπογονιμότητας βασίζεται στη λήψη ενός πολύ καλού ιστορικού, την κλινική εξέταση, τον εργαστηριακό και υπερηχογραφικό έλεγχο. Ο εργαστηριακός έλεγχος περιλαμβάνει:

Αποτελεί την πιο βασική εργαστηριακή εξέταση

• Σπερμοδιάγραμμα: η ανάλυση σπέρματος θα αναδείξει την ποιότητα και την ποσότητα των σπερματοζωαρίων στο σπέρμα. Αποτελεί την πρώτη και πιο βασική εργαστηριακή εξέταση, καθώς εάν είναι φυσιολογικό, δεν θεωρείται ο άνδρας υπογόνιμος, αλλά θα πρέπει να αναζητηθούν άλλοι παράγοντες.
• Πλήρης ορμονικός έλεγχος: μέτρηση στο αίμα των γοναδοτροπινών(LH, FSH), τεστοστερόνης, οιστραδιόλης, προλακτίνης, SHBG και ορμονών του θυρεοειδούς (Τ3, Τ4, ΤSH)
• Ανάλυση χρωμοσωμάτων (καρυότυπος) ή ανοσολογικός έλεγχος (σε ειδικές περιπτώσει

Μετά την εκτίμηση των εργαστηριακών εξετάσεων, πρέπει ο ασθενής ανάλογα με τα ευρήματα, να υποβληθεί σε επιπρόσθετες απεικονιστικές εξετάσεις, όπως είναι το έγχρωμο υπερηχογράφημα Triplex (για έλεγχο και επιβεβαίωση της κιρσοκήλης), το υπερηχογράφημα οσχέου, και άλλες.

Θεραπεία

Εξατομικευμένη θεραπεία ανάλογα με την αιτία

Η υπογονιμότητα είναι μια πολυπαραγοντική νοσολογική οντότητα. Η θεραπεία της εξατομικεύεται ανάλογα με την αιτία που προκαλεί βλάβη στη σπερματογένεση. Στη συνέχεια περιγράφονται οι βασικές αρχές της αιτιολογικής θεραπείας της ανδρικής υπογονιμότητας.

Κιρσοκήλη

Εξατομικευμένη θεραπεία ανάλογα με την αιτία. Η θεραπεία γίνεται με χειρουργική απολίνωση των σπερματικών φλεβών με τη μέθοδο της λαπαροσκόπησης. Απόλυτες ενδείξεις για χειρουργική θεραπεία είναι οι ακόλουθες:

• Συμπτωματική κιρσοκήλη
• Σε εφήβους ή νέους άνδρες, που έχει τεκμηριωθεί με υπερηχογραφικό έλεγχο πώς υπάρχει καθυστέρηση στην ανάπτυξη του όρχεως ή ατροφία του όρχεως σύστοιχα στην κιρσοκήλη
• Σε άνδρες με παθολογικό σπερμοδιάγραμμα, οι οποίοι έχουν κλινική κιρσοκήλη και υπογονιμότητα για τουλάχιστον ένα χρόνο. Η υπογονιμότητα δεν πρέπει να οφείλεται σε άλλους λόγους.
• Δεν συνιστάται η χειρουργική αποκατάσταση της κιρσοκήλης σε μεγαλύτερες ηλικίες, σε υποκλινική κιροσοκήλη και σε άνδρες με ενδείξεις πρωτοπαθούς ορχικής ανεπάρκειας.

Σε ασθενείς με τη σωστή ένδειξη που θα υποβληθούν σε επέμβαση κιρσοκήλης, αναμένουμε βελτίωση στο σπέρμα σε ποσοστό περίπου 70 %, το οποίο θα φανεί στο αντίστοιχο σπερμοδιάγραμμα έξι μήνες μετά το χειρουργείο.

Λοιμώξεις της γεννητικής οδού και των επικουρικών αδένων

Αν και όλα τα μέρη της γεννητικής οδού μπορεί να προσβληθούν από μικροβιακή λοίμωξη, ο προστάτης είναι ο αδένας που συμμετέχει σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις. Λόγω της ιδιαίτερης αιμάτωσής του το προστατικό επιθήλιο δρα σαν ένα φράγμα, που εμποδίζει τη δίοδο των περισσότερων αντιβιοτικών προς το προστατικό υγρό. Κατά συνέπεια, πρόκειται για μια επίμονη φλεγμονή, που αποτελεί ένα πραγματικά δύσκολο διαγνωστικό και θεραπευτικό πρόβλημα, πολλά σημεία του οποίου εξακολουθούν και παραμένουν άλυτα.

Για τη θεραπεία των λοιμώξεων της γεννητικής οδού χορηγούνται αντιβιοτικά ανάλογα με το μικρόβιο που ανευρίσκεται στις καλλιέργειες ούρων και ουρηθρικού εκκρίματος πριν και μετά από μαλάξεις προστάτη και βάσει του αντιβιογράμματος που προκύπτει από αυτές.

Οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο μέσο για την αντιμετώπιση της οξείας και χρόνιας προστατίτιδας

Τελευταία αναπτύσσεται στο εξωτερικό η οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο θεραπευτικό μέσο  για την αντιμετώπιση της οξείας και χρόνιας προστατίτιδας. Το όζον μειώνει τις προφλεγμονώδεις κυτταροκίνες, με συνέπεια την ταχεία υποχώρηση της φλεγμονής και του πόνου και τη ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος με άμεσο αποτέλεσμα τη βελτίωση της άμυνας του οργανισμού. Τα αποτελέσματα αυτής της θεραπείας σε αυτή τη δύσκολα αντιμετωπίσιμη πάθηση είναι ενθαρρυντικά, καθώς πρόκειται για μια ασφαλή θεραπεία χωρίς παρενέργειες ή αλλεργίες.

Αζωοσπερμία

Αζωοσπερμία είναι η απουσία σπερματοζωαρίων στο σπέρμα μετά από πολλαπλή επεξεργασία

Ως  αζωοσπερμία χαρακτηρίζεται η απουσία σπερματοζωαρίων στο σπέρμα ή η έλλειψη ανεύρεσής τους στην ανάλυση. Μπορεί να οφείλεται είτε σε ορχική ανεπάρκεια (παραγωγικού τύπου αζωοσπερμία) είτε σε απόφραξη της γεννητικής οδού (αποφρακτικού τύπου αζωοσπερμία). Επιπρόσθετα, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι και η αδυναμία μεταφοράς του σπέρματος λόγω βλάβης της νευρικής οδού, η οποία μπορεί να προκληθεί σε μεγάλα χειρουργεία, σοβαρές κακώσεις της πυέλου και του νωτιαίου μυελού, μπορεί να οδηγήσει σε αζωοσπερμία.

Ανάλογα με το αίτιο της αζωοσπερμίας συστήνεται και η αντίστοιχη θεραπεία.

• Αποφρακτικού τύπου αζωοσπερμία: θεραπευτικές επιλογές είναι είτε η χειρουργική αποκατάσταση της γεννητικής οδού (όταν αυτό είναι εφικτό) είτε η λήψη σπέρματος από τον όρχη για τη χρησιμοποίησή του για εξωσωματική μικρογονιμοποίηση
• Παραγωγικού τύπου αζωοσπερμία: η θεραπεία έγκειται αποκλειστικά στην ανεύρεση σπερματοζωαρίων σε ορχικό ιστό μετά από πολλαπλές βιοψίες και στους δύο όρχεις
• Αδυναμία μεταφοράς (νευρολογική βλάβη): θεραπευτικές επιλογές αποτελούν είτε οι βιοψίες όρχεως είτε η προσπάθεια πρόκλησης εκσπερμάτισης με ηλεκτρική διέγερση (electroejaculation) σε ειδικά κέντρα

Ορμονικές διαταραχές

Στην περίπτωση που πίσω από την ανδρική υπογονιμότητα κρύβεται ένας υποκλινικός σακχαρώδης διαβήτης ή μια θυρεοειδική δυσλειτουργία, τότε θα πρέπει ο ασθενής να παραπέμπεται σε Ενδοκρινολόγο

Ο ουρολόγος-Ανδρολόγος θα διορθώσει τις περιπτώσεις, που επέρχεται μια ανισορροπία μεταξύ των ορμονών του φύλου, η οποία πολλές φορές είναι και παροδική και μπορεί να οφείλεται σε καταστάσεις άγχους. Τέλος, στην περίπτωση που κάποια χρωμοσωμική ανωμαλία στα πλαίσια ενός συνδρόμου (π.χ. σύνδρομο Kleinefelter) προκαλεί τις ενδοκρινικές διαταραχές, θα πρέπει ο ασθενής να απευθύνεται και σε Γενετιστή. Ο τελευταίος θα προβεί στον απαραίτητο προεμφυτευτικό διαγνωστικό χρωμοσωμικό έλεγχο για την αποφυγή γέννησης παιδιών με το ίδιο σύνδρομο.

Ανοσολογικά αίτια

Όταν υπάρχουν ενδείξεις ότι η ανδρική υπογονιμότητα οφείλεται σε ανοσολογικά αίτια, τότε θα πρέπει ο ασθενής να παραπέμπεται σε ειδικό Ανοσολόγο.

Το άρθρο Υπογονιμότητα εμφανίστηκε πρώτα στο Β. Γκολεζάκης.

Η νόσος Peyronie (Peyronie disease) ή ινώδης σκλήρυνση του πέους (Induratio Penis Plastica, IPP) είναι μια διαταραχή του συνδετικού ιστού που χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη ινωδών πλακών στο σηραγγώδες σώμα του πέους.

Επιδημιολογία

Είναι μια σπάνια πάθηση

Πρόκειται για μια σπάνια πάθηση, η οποία εμφανίζεται στο 3% – 8% των ανδρών ηλικίας 50 – 70 ετών.

Αιτιοπαθογένεια

• Μικροτραυματισμοί κατά τη σεξουαλική επαφή
• Μικροβιακοί παράγοντες
• Φλεγμονή
• Αυτοάνοσα συμπλέγματα (ερυθηματώδης λύκος, ρευματοειδής αρθρίτιδα)
• Ως σπάνια πιθανή παρενέργεια φαρμακευτικής αγωγής

Παθοφυσιολογία

Οξύς τραυματισμός ή επαναλαμβανό- μενοι (μικρο-) τραυματισμοί του πέους κατά τη συνουσία προκαλούν φλεγμονώδη αντίδραση με παραγωγή κολλαγόνου και ανάπτυξη σκληρυντικών ουλών (πλάκες)

Ένας οξύς τραυματισμός ή επαναλαμβανόμενοι (μικρο-) τραυματισμοί του πέους κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής μπορεί να οδηγήσουν σε μικροαιμορραγίες εντός του ινώδους χιτώνα που περιβάλλει το πέος. Κατά τη διάλυση των πηγμάτων στην περιοχή προκαλείται συσσώρευση ινώδους και ινοβλαστών, με συνέπεια τη φλεγμονώδη αντίδραση και τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι η παραγωγή κολλαγόνου. Λόγω της φτωχής αιμάτωσης του ινώδους χιτώνα, το κολλαγόνο δεν απομακρύνεται και η συσσώρευσή του οδηγεί σε σχηματισμό της πλάκας. Σε πρόσφατες έρευνες έχει αποδειχτεί ότι ο μετατρεπτικός αυξητικός παράγοντας β (TGF–β) διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην παραπάνω διαδικασία.

Συμπτώματα

O πόνος εξαφανίζεται αυτόματα, σχεδόν σε όλους τους ασθενείς σε ένα με δυο χρόνια. Τα κυριότερα συμπτώματα είναι τα ακόλουθα:

• Πόνος στο πέος: εμφανίζεται στην αρχική φλεγμονώδη φάση και κυρίως κατά την στύση
• Γωνίωση με μείωση του μήκους του πέους κατά τη διάρκεια της στύσης
• Ψηλαφητή σκληρία (πλάκα)
• Στυτική δυσλειτουργία: εμφανίζεται περίπου στο 1/3 των ασθενών με νόσο Peyronie

Περίπου στο 30% των ασθενών συνυπάρχει ίνωση και της παλαμιαίας επιφάνειας του χεριού (νόσος Dupuytren).

Διάγνωση

Κλινική εξέταση, υπερηχογράφημα και Triplex

Βασίζεται στη λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού του ασθενούς και στην επιμελή κλινική εξέταση. Η τελευταία πρέπει να γίνεται τόσο σε φάση χάλασης όσο και κατά τη διάρκεια ενός προκλητού στυτικού επεισοδίου. Στη συνέχεια είναι απαραίτητο ένα υπερηχογράφημα πέους για την απεικόνιση των αποσβεστωμένων επιφανειών του σηραγγώδους σώματος και ένα Triplex υπερηχογράφημα με πρόκληση τεχνητής στύσης μετά από ενδοσηραγγώδη ένεση αγγειοδραστικών παραγόντων, το οποίο παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για την ποιότητα της στύσης, τον βαθμό κάμψης, το μέγεθος και τη θέση της πλάκας, την ανατομία και τη λειτουργία των αρτηριών του πέους.

Θεραπεία

Κλινική εξέταση, υπερηχογράφημα και Triplex. Ένδειξη για θεραπεία αποτελούν οι παρακάτω λόγοι:

• Πόνος κατά τη στύση
• Δυσκολία κατά τη συνουσία
• Στυτική δυσλειτουργία
• Αισθητικοί λόγοι

Α) Συντηρητική θεραπεία

Μπορεί να είναι η χορήγηση φαρμάκου από το στόμα, με ένεση εντός της πλάκας ή άλλες ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι.

Φαρμακευτική αγωγή από το στόμα ενδείκνυται στην οξεία φάση της νόσου[/vc_colum

Η χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής από το στόμα ενδείκνυται, όταν η πλάκα δεν έχει λάβει την τελική της μορφή και η στύση και η σεξουαλική επαφή συνοδεύονται από πόνο (οξεία φάση της νόσου). Ουσίες όπως η Βιταμίνη Ε, το αμινοβενζοϊκό κάλιο (potaba), κολχικίνη και ταμοξιφαίνη χρησιμοποιούνται ευρέως για το σκοπό αυτό με αμφίβολα αποτελέσματα. Εξαίρεση αποτελεί το αμινοβενζοϊκό κάλιο (potaba), το οποίο σε μακροχρόνια χορήγηση (μεγαλύτερη από 6 μήνες) αποτρέπει την επιδείνωση της νόσου, μειώνει την πλάκα και την κάμψη. Μειονέκτημα αυτού του φαρμάκου αποτελούν οι γαστρεντερικές διαταραχές.

Ενδοπεϊκές ενέσεις εντός της πλάκας έχουν αμφίβολα αποτελέσματα

Ευρεία χρήση έχουν και οι ενδοπεϊκές ενέσεις εντός της πλάκας με ουσίες όπως βεραπαμίλη, κορτιζόνη και ιντερφερόνη με αμφίβολα αποτελέσματα. Άλλες ελάχιστα επεμβατικοί μέθοδοι όπως η ηλεκτροφόρηση και η χρήση κρουστικών κυμάτων δεν αποδείχθηκαν αποτελεσματικές για την αντιμετώπιση της νόσου.

Β) Χειρουργική θεραπεία

Ενδείκνυται μόνο όταν έχει σταθεροποιηθεί η νόσος

Η ινώδης πλάκα θα πρέπει να παραμείνει σταθερή και οργανωμένη για > 6 μήνες

Θεραπεία εκλογής, όταν η νόσος προκαλεί τέτοιου βαθμού κάμψη, ώστε να μην καθίσταται δυνατή η σεξουαλική επαφή. Η χειρουργική θεραπεία πρέπει να εφαρμόζεται, μόνο όταν έχει σταθεροποιηθεί η νόσος. Στην αντίθετη περίπτωση δεν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα και είναι πιθανό να εμφανιστούν υποτροπές. Η νόσος χαρακτηρίζεται ως σταθερή, όταν η διάρκεια των συμπτωμάτων είναι μεγαλύτερη του ενός έτους και δεν έχει εκδηλωθεί επιδείνωση των συμπτωμάτων τους τελευταίους έξι μήνες. Οι κυριότερες χειρουργικές τεχνικές είναι οι ακόλουθες:

Ενδείκνυται σε περιπτώσεις μικρής και μέτριας κάμψης (< 60 μοίρες), με καλή στυτική λειτουργία και επαρκές μήκος πέους

• Τεχνική Nesbit ή τροποποίηση αυτής με πτύχωση του ινώδους χιτώνα χωρίς διατομή ή εκτομή της πλάκας. Η τοποθέτηση παράλληλων μη-απορροφήσιμων ραμμάτων στον ινώδη χιτώνα κοντά στο κέντρο της κάμψης προκαλεί ευθειασμό του πέους χωρίς να επηρεάζεται η ουρήθρα και τα νευραγγειακά δεμάτια. Κύριο μειονέκτημα της τεχνικής αυτής είναι η μείωση του μήκους του πέους κατά 1 –2 εκατοστά.

Η αφαίρεση της πλάκας οδηγεί συχνά σε διαταραχές της στύσης, αφού το αίμα διαφεύγει από την περιοχή όπου τοποθετείται το μόσχευμα

• Αφαίρεση της ινώδους πλάκας και τοποθέτηση ειδικών βιολογικών ή σύνθετων μοσχευμάτων. Συνοδεύεται από μικρότερη μετεγχειρητική μείωση του πέους, αλλά και από μεγαλύτερα ποσοστά μετεγχειρητικής στυτικής δυσλειτουργίας. Στις περιπτώσεις αυτές ενδείκνυται η εμφύτευση μιας πεϊκής πρόθεσης, η οποία αποτελεί μέθοδο εκλογής στους ασθενείς με αγγειακές βλάβες, στυτική δυσλειτουργία και κάμψη του πέους.

Γ) Οζονοθεραπεία

Πρόκειται για μια ασφαλή θεραπεία χωρίς τις επιπλοκές των χειρουργικών τεχνικών (μείωση του μήκους του πέους, στυτική δυσλειτουργία)

Τελευταία αναπτύσσεται στο εξωτερικό η οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο θεραπευτικό μέσο  για την αντιμετώπιση της νόσου Peyronie. Το όζον μειώνει τις προφλεγμονώδεις κυτταροκίνες, με συνέπεια την ταχεία υποχώρηση της φλεγμονής, του πόνου και τη ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος με άμεσο αποτέλεσμα τη βελτίωση της άμυνας του οργανισμού. Τα αποτελέσματα αυτής της θεραπείας σε αυτή τη δύσκολα αντιμετωπίσιμη πάθηση είναι ενθαρρυντικά, καθώς πρόκειται για μια ασφαλή θεραπεία χωρίς παρενέργειες και χωρίς τις προαναφερθείσες επιπλοκές των χειρουργικών τεχνικών (μείωση του μήκους του πέους, στυτική δυσλειτουργία), οι οποίες έχουν σημαντική επίπτωση στη σεξουαλική ζωή και την ψυχολογία του ασθενούς.

Το άρθρο Νόσος PEYRONIE εμφανίστηκε πρώτα στο Β. Γκολεζάκης.

Ο ινώδης χιτώνας αποτελείται από μια περιτονία-μεμβράνη, που περιβάλλει τα σηραγγώδη σώματα του πέους. Σε στύση, ο ινώδης χιτώνας έχει πάχος 0,25–0,5 χιλιοστά, ενώ σε χάλαση το πάχος του είναι 2 χιλιοστά. Κατά συνέπεια το πέος σε στύση είναι πολύ πιο ευαίσθητο σε κάκωση από αμβλύ τραυματισμό απ’ ότι το χαλαρό πέος.

Το κάταγμα πέους μπορεί να συνοδεύεται από κάκωση ή ρήξη της ουρήθρας

Παρουσιάζεται συνήθως σε άνδρες ηλικίας 20–50 ετών. Η βλάβη είναι συνήθως μονόπλευρη και εμφανίζεται πιο συχνά στην κάτω και δεξιά επιφάνεια του πέους. Σε ορισμένες περιπτώσεις η πάθηση αυτή συνοδεύεται από κάκωση ή ρήξη της ουρήθρας, γεγονός το οποίο πρέπει απαραίτητα να διερευνάται πριν από την αντιμετώπιση της κάκωσης.

Αίτια

Η συχνότητα της Στυτικής Δυσλειτουργίας αυξάνεται με την ηλικία

Απαραίτητη προϋπόθεση για να προκύψει κάταγμα πέους είναι η πλήρης στύση και ο βίαιος τραυματισμός. Ο πιο συχνός μηχανισμός πρόκλησης του κατάγματος είναι η υπερβολική κάμψη του πέους σε στύση που μπορεί να συμβεί από:

• Σεξουαλική επαφή (σε ποσοστό 30-60%)
• Αυνανισμός
• Εξωτερικές κακώσεις

Συμπτώματα – κλινική εικόνα

• Οξύς πόνος στο πέος
• Ήχος κατάγματος (ο ασθενής περιγράφει ένα ήχο σαν να σπάει «κλαδί δένδρου»
• Απώλεια στύσης
• Δυσκολία στην ούρηση ή ακόμα και αδυναμία ούρησης (αν υπάρχει και συνοδός ρήξη ουρήθρας)
• Οίδημα πέους
• Αιμάτωμα, το οποίο μπορεί να εντοπίζεται μόνο στο πέος και στο όσχεο ή μπορεί να επεκταθεί μέχρι και την κάτω κοιλιακή περιοχή
• Ουρηθρορραγία (σε κάκωση της ουρήθρας)

Διάγνωση

Η διάγνωση βασίζεται στη λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού και την επιμελή κλινική εξέταση.

Σε περίπτωση αμφιβολίας ή όταν θέλουμε να επισημάνουμε το επίπεδο και την βαρύτητα της ρήξης προτείνεται ο ακόλουθος απεικονιστικός έλεγχος:

• Υπερηχοτομογραφία πέους: αναγνωρίζεται το αιμάτωμα και πιθανόν η θέση της ρήξης του σηραγγώδους σώματος
• Σηραγγογραφία: εγχύεται σκιαγραφική ουσία στα σηραγγώδη σώματα του πέους αναδεικνύοντας τη θέση και τη βαρύτητα της φλεβικής διαφυγής
• Ουρηθρογραφία: αποτελεί την εξέταση εκλογής, όταν υπάρχει υπόνοια κάκωσης της ουρήθρας
• Μαγνητική τομογραφία

Θεραπεία

Η αντιμετώπιση μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική.

Συνοδεύεται από υψηλά ποσοστά στυτικής δυσλειτουργίας

Η συντηρητική θεραπεία πρέπει να εφαρμόζεται σε επιλεγμένες περιπτώσεις υπό την προϋπόθεση ότι ο ασθενής έχει ενημερωθεί για τις πιθανές επιπλοκές, καθώς συνοδεύεται από υψηλά ποσοστά στυτικής δυσλειτουργίας. Ενδείκνυται σε απλή κάκωση του πέους χωρίς συνυπάρχουσα ρήξη του σηραγγώδους σώματος του πέους και περιλαμβάνει:

• Παγοκύστες
• Περίδεση
• Χορήγηση αντιβιοτικών
• Αναλγητικά
• Χορήγηση σκευασμάτων που αναστέλλουν τη στύση

Θεραπεία εκλογής είναι η άμεση χειρουργική αντιμετώπιση μέσα στις πέντε πρώτες ώρες από το συμβάν

Η χειρουργική αντιμετώπιση αποτελεί τη θεραπεία εκλογής του κατάγματος πέους και μάλιστα άμεσα μέσα στις πέντε πρώτες ώρες από το συμβάν. Με αυτόν τον τρόπο μειώνεται σημαντικά η πιθανότητα μετατραυματικής στυτικής δυσλειτουργίας. Κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης αναγνωρίζεται η ρήξη και συρράπτεται, ενώ γίνεται και έλεγχος της ουρήθρας για πιθανή κάκωση αυτής. Μετά από ένα μήνα θα γίνει ο επανέλεγχος του ασθενούς αξιολογώντας τη στυτική λειτουργία.

Επιπλοκές

• Σχηματισμός ινώδους πλάκας – ινώδης κάμψη του πέους (Νόσος του Peyronie)
• Επώδυνη στύση
• Στυτική δυσλειτουργία
• Ουρηθρικό συρίγγιο
• Απόστημα
• Αρτηριοφλεβώδης επικοινωνία
• Νέκρωση ακροποσθίας
• Ψευδοεκκόλπωμα

Το άρθρο Κάταγμα Πέους εμφανίστηκε πρώτα στο Β. Γκολεζάκης.

Τι είναι η Στυτική Δυσλειτουργία;

Είναι η συνεχής ή περιοδική αδυναμία επίτευξης ή διατήρησης της στύσης του πέους, η οποία δεν είναι επαρκής για διείσδυση στον κόλπο και ικανής για την επίτευξη μιας ολοκληρωμένης σεξουαλικής επαφής. Αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με τον όρο ,,σεξουαλική δυσλειτουργία’’, ο οποίος είναι ευρύτερος και περιλαμβάνει διαταραχές της ερωτικής επιθυμίας, της εκσπερμάτισης, του οργασμού και της ικανοποίησης.

Επιδημιολογία

Η συχνότητα της Στυτικής Δυσλειτουργίας αυξάνεται με την ηλικία

Είναι μια διαταραχή που εμφανίζεται ολοένα και συχνότερα και επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής πολλών ανδρών αλλά και την σχέση πολλών ζευγαριών. Προσβάλλει άντρες όλων των ηλικιών και η συχνότητά της αυξάνεται με την ηλικία, καθώς περίπου 4% των αντρών κάτω των 40 ετών παρουσιάζουν Στυτική Δυσλειτουργία, ενώ αγγίζει το 47% στους άντρες άνω των 75 ετών.

Αίτια

Τα αίτια της Στυτικής Δυσλειτουργίας διακρίνονται σε

• ψυχογενή
• οργανικά
• μεικτά

Τα πιο σοβαρά ψυχογενή αίτια είναι το άγχος και η κατάθλιψη. Ανάλογα με την οργανική πάθηση που οδηγεί σε Στυτική Δυσλειτουργία τα αίτια μπορούν να ομαδοποιηθούν ως εξής:

1.Νευρογενή:

• Σακχαρώδης Διαβήτης
• Αλκοόλ
• Ουραιμία
• Νόσος του Parkinson
  Σκλήρυνση κατά πλάκας
• Μυελοδυσπλασία
• Όγκοι εγκεφάλου
• Αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο
• Δισκοπάθεια
• Τραύμα (εγκεφάλου, νωτιαίου μυελού ή πυελικό τραύμα)
• Χειρουργική επέμβαση στη πύελο (παχύ έντερο, κύστη ή προστάτη

 2.Αρτηριακά:

• Σακχαρώδης Διαβήτης
• Αρτηριακή υπέρταση
• Κάπνισμα
• Υπερλιπιδαιμία
• Καρδιαγγειακές νόσοι

 3.Φλεβικά:

• Διαταραχές του φλεβοαποφρακτικού μηχανισμού

4.Ενδοκρινικά:

• Υπογοναδισμός (μειωμένη τεστοστερόνη)
• Υπερπρολακτιναιμία (αυξημένη προλακτίνη)
• Παθήσεις θυροειδούς
• Νόσος Cushing

5.Ανατομικά αίτια και παθήσεις που προκαλούν βλάβη στα σηραγγώδη σώματα:

• Νόσος Peyronie
• Κάταγμα πέους
• Δυσμορφίες πέους

6.Φαρμακευτικά:

• Αντιυπερτασικά (διουρητικά, β-blockers)
• Αντικαταθλιπτικά
• Ηρεμιστικά
• Αντιανδρογόνα
• LH-RH ανάλογα
• Αντισταμινικά

Διάγνωση

Η διάγνωση της Στυτικής Δυσλειτουργίας απαιτεί εμπειρία και εξειδικευμένες γνώσεις, καθώς πολλές φορές τα αίτια είναι μεικτά και για αυτό το λόγο θα πρέπει να εφαρμόζεται εξατομικευμένη θεραπεία.

Απαραίτητη είναι η λήψη ενός πλήρους ιατρικού, ουρολογικού και ανδρολογικού ιστορικού και η κλινική εξέταση. Ένα καλό διαγνωστικό εργαλείο είναι το Διεθνές Ερωτηματολόγιο Στυτικής Λειτουργίας (IIEF-5 (+1).  Ο εργαστηριακός έλεγχος περιλαμβάνει εξετάσεις αίματος και ορμονικό έλεγχο, ενώ αν κριθεί σκόπιμο, τότε θα πρέπει ο ασθενής να υποβληθεί σε πιο ειδικές εξετάσεις, οι οποίες είναι οι ακόλουθες:

• Καταγραφή νυκτερινών στύσεων, με τη χρήση ειδικής συσκευής (Rigiscan) που μετρά τη συχνότητα και την ποιότητα (αύξηση της διαμέτρου, σκληρότητα στη βάση και την κορυφή του πέους) των στύσεων
• Νευρολογική εκτίμηση για διάγνωση νευρολογικών διαταραχών
• Έγχρωμο Dopplerτων αρτηριών του πέους
• Φάρμακο-σηραγγογραφία για τη διάγνωση διαταραχών του μηχανισμού φλεβικής απόφραξης. Η εξέταση αυτή είναι επεμβατική, καθώς περιλαμβάνει ενέσεις αγγειοδραστικών ουσιών στο πέος.

Α) Συντηρητική

Θεραπεία

Βελτίωση ορισμένων παραμέτρων του τρόπου ζωής, όπως είναι η διακοπή του καπνίσματος, η μείωση της κατανάλωσης αλκοόλ, η σωστή διατροφή, η ελάττωση του άγχους και η σωματική άσκηση. Αν ο άνδρας λαμβάνει φάρμακα, τα οποία προκαλούν Στυτική Δυσλειτουργία,όπως αναφέρονται παραπάνω στα αίτια, θα πρέπει να γίνει διακοπή ή αντικατάσταση αυτών σε συνεννόηση με τον ειδικό που τα είχε χορηγήσει.

Β) Φάρμακα από το στόμα

Για να είναι αποτελεσματικά τα φάρμακα πρέπει να υπάρχει σεξουαλική διέγερση. Οι ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς της φωσφοδιεστεράσης (PDE5 inhibitors) θα πρέπει να γνωρίζουν ότι:

• Τα φάρμακα αυτά δεν πρέπει να λαμβάνονται άμεσα μετά από λιπαρό φαγητό (εξαίρεση αποτελεί η ταδαλαφίλη), γιατί με αυτόν τον τρόπο μειώνεται η δράση τους
• Τα φάρμακα αυτά δεν προκαλούν από μόνα τους στύση, αλλά ενισχύουν τη φυσιολογική διαδικασία της στύσεως, όταν υπάρχει το ερωτικό ερέθισμα
• Απαγορεύεται η συγχορήγησή τους με νιτρώδη
• Συγχορήγηση με αντιυπερτασικά μπορεί να προκαλέσει πτώση της πίεσης, η οποία συνήθως δεν είναι σημαντική
• Συγχορήγηση με α-αποκλειστές μπορεί να προκαλέσει ορθοστατική υπόταση
• Οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι παροδικές και ήπιου έως μέτριου βαθμού. Οι πιο συχνές είναικεφαλαλγία, εξάψεις, ζάλη, δυσπεψία, ρινίτιδα, διαταραχές της όρασης, μυαλγία, πόνος στην πλάτη και ίλιγγος.

Θεραπεία 1ης γραμμής

Αποτελούν τη θεραπεία πρώτης γραμμής και περιλαμβάνουν τους αναστολείς της φωσφοδιεστεράσης (PDE5 inhibitors) (σιλδεναφίλη, ταδαλαφίλη και βαρδεναφίλη). Τα φάρμακα αυτά θα πρέπει να λαμβάνονται μετά από πλήρη διερεύνηση του ασθενούς και η αρχική δοσολογία θα εξαρτηθεί από την ηλικία και το ιστορικό του ασθενούς.

Γ) Φάρμακα που χορηγούνται υπό την μορφή των ενδοπεϊκών ενέσεων

Θεραπεία 2ης γραμμής
Οι ουσίες αυτές είναι αγγειο-διασταλτικές

Αποτελούν τη θεραπεία δεύτερης γραμμής και χρησιμοποιούνται μετά από προηγηθείσα αποτυχία από τη χρήση των αναστολέων της φωσφοδιεστεράσης. Ο όρος ,,ενδοπεϊκές’’ αναφέρεται σε ενδοσηραγγώδεις ενέσεις, δηλαδή μέσα στα σηραγγώδη σώματα του πέους. Οι ουσίες που χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό είναι η αλπροσταδίλη και ο συνδυασμός papaverine, phentolamine και αλπροσταδίλη. Οι ουσίες αυτές δρουν στα αγγεία και προκαλούν αυξημένη ροή αίματος στα σηραγγώδη σώματα και κατά συνέπεια στύση. Η χρησιμοποίησή τους θα πρέπει να γίνεται υπό στενή συνεργασία με τον γιατρό , γιατί η κατάχρηση των ουσιών αυτών μπορεί να παρουσιάσει μια σημαντική ανεπιθύμητη ενέργεια, τον πριαπισμό (δηλαδή η παράταση της στύσης). Είναι μια κατάσταση, η οποία απαιτεί άμεση ιατρική αντιμετώπιση.

Δ) Χειρουργική θεραπεία

Θεραπεία 3ης γραμμής Οι ενδοπεϊκές προθέσεις επιτρέπουν τη μηχανική ενεργοποίηση της στύσης όποτε και για όσο χρόνο θέλει ο ασθενής

Στην τρίτη γραμμή θεραπείας βρίσκεται η χειρουργική τοποθέτηση ενδοπεϊκών προθέσεων, οι οποίες αποτελούν έναν αξιόπιστο και αποτελεσματικό στυτικό μηχανισμό. Οι πεϊκές προθέσεις είναι δυο ειδών: με αντλία (υδραυλικές) και χωρίς αντλία (μη υδραυλικές). Οι υδραυλικές προθέσεις είναι οι πιο ευρέως διαδεδομένες και αποτελούνται από ένα ζεύγος ραβδωτών συσκευών, μια αντλία και ένα ρεζερβουάρ, τα οποία είναι κατασκευασμένα από ελαστομερές της σιλικόνης. Όταν ο ασθενής επιθυμεί να έχει στύση, ενεργοποιεί την αντλία απελευθερώνοντας υγρό, το οποίο γεμίζει τους κυλίνδρους που βρίσκονται τοποθετημένοι στα σηραγγώδη σώματα. Κατά αυτόν τον τρόπο προκαλείται μηχανικά στύση. Μετά το τέλος της σεξουαλικής επαφής ο ασθενής απενεργοποιεί την αντλία, το υγρό επιστρέφει στο ρεζερβουάρ και επιτυγχάνεται πλαδαρότητα του πέους.

E) Οζονοθεραπεία

Οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο μέσο για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας

Τελευταία αναπτύσσεται στο εξωτερικό η οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο θεραπευτικό μέσο  για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας. Η επίδραση του όζοντος στο μεταβολισμό των ερυθρών αιμοσφαιρίων, που έχει σαν αποτέλεσμα την αξιόλογη βελτίωση στην μεταφορά του Ο₂, χρησιμοποείται για τη θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας, που απασχολεί ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του ανδρικού πληθυσμού. Τα αποτελέσματα αυτής της θεραπείας σε αυτή τη δύσκολα αντιμετωπίσιμη πάθηση είναι ενθαρρυντικά, καθώς πρόκειται για μια ασφαλή θεραπεία χωρίς παρενέργειες και αλλεργίες.

Το άρθρο Στυτική Δυσλειτουργία εμφανίστηκε πρώτα στο Β. Γκολεζάκης.