Τι είναι;

Η χρόνια μη-βακτηριακή προστατίτιδα ή το χρόνιο μη-βακτηριακό σύνδρομο του πυελικόυ άλγους ή προστατοπάθεια είναι μια πάθηση, της οποίας τα αίτια είναι συχνά αδιευκρίνιστα και προσβάλει άνδρες ηλικίας 25-40 ετών.

Αιτιολογία

Τα μικρόβια εισέρχονται συνήθως στον προστάτη διαμέσου των αδενικών πόρων από παλινδρόμηση μολυσμένων ούρων

Πρόκειται για μια ψυχοσωματική κλινική εικόνα κατά την οποία υπάρχει χρόνια φλεγμονή του προστάτη, αλλά δεν προκαλείται από παθογόνα μικρόβια.

Πιθανολογείται ότι παίζουν κάποιο ρόλο οι παρακάτω μηχανισμοί:

• Λοιμογόνοι: σε βιοψίες προστάτη από ασθενείς με χρόνια μη-βακτηριακή προστατίτιδα έχει βρεθεί βακτηριακό γενετικό υλικό (DNA)
• Δυσλειτουργία και έλλειψη συντονισμού μεταξύ ουροδόχου κύστης και σφιγκτήρα: Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να κλείνει ο σφιγκτήρας κατά τη διάρκεια που συσπάται η κύστη για να αποβάλει τα ούρα. Κατά συνέπεια δημιουργούνται μεγάλες πιέσεις μέσα στην προστατική ουρήθρα με χημικό ερεθισμό του προστάτη λόγω της προαναφερθείσας λειτουργικής απόφραξης.
• Νευροπαθητικός πόνος: απελευθερώνονται νευρικοί παράγοντες ανάπτυξης που σχετίζονται με την ένταση του πόνου
• Διάμεση κυστίτιδα του άνδρα: ενεργοποίηση των μαστοκυττάρων έχει σαν αποτέλεσμα βλάβες του ουροθηλίου, που προέρχονται κατά κύριο λόγο από αυτοάνοσες παθήσεις λόγω αλληλεπιδράσεων τοξικών και νευροενδοκρινών παραγόντων
• Αυτοάνοσος παράγοντας: παραγωγή κυτοκινών, παρουσία αυτοάνοσων αντισωμάτων, αυτοανοσοποίηση από Τ-κύτταρα

Μη Βακτηριακή Χρόνια Προστατίτιδα – Συμπτώματα

Τα συμπτώματα στυτικής δυσλειτουργίας (μειωμένη διάθεση για σεξ, πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή, διαταραχές στύσης, πρόωρη εκσπερμάτιση) είναι πιο έντονα σε σχέση με τη χρόνια βακτηριακή προστατίτιδα

Τα συμπτώματα είναι ανάλογα με εκείνα της χρόνιας βακτηριακής προστατίτιδας:

• Ελαφρύ κάψιμο ή πόνος στην ούρηση
• Ελαφρύ αίσθημα τάσης ή πόνος στην υπερηβική χώρα ή στο περίνεο με αντανάκλαση στους όρχεις και στη βουβωνική περιοχή
• Επιδείνωση συμπτωμάτων με το ψύχος
• Διαταραχή της σεξουαλικής λειτουργίας (επώδυνη εκσπερμάτιση, που έχει σαν αποτέλεσμα μειωμένη επιθυμία για σεξ και στυτική δυσλειτουργία)
• Συχνουρία
• Σπερματόρροια (έξοδος σπέρματος από την ουρήθρα χωρίς σεξουαλικό ερεθισμό)
• Αιμοσπερμία (παρουσία αίματος στο σπέρμα)

Επιπλοκές

Υπογονιμότητα με διαταραχές της κινητικότητας κυρίως των σπερματοζωαρίων

Είναι ανάλογες με εκείνες της χρόνιας βακτηριακής προστατίτιδας:

• Ουρολοίμωξη
• Επιδιδυμίτιδα
• Υπογονιμότητα: έχει αποδειχτεί ότι τα συστατικά του προστατικού υγρού ασκούν έναν προστατευτικό ρόλο πάνω στα σπερματοζωάρια. Κατά συνέπεια, η ελάττωσηορισμένων από τα συστατικά αυτά, που προκαλείται στη χρόνια προστατίτιδα, επηρεάζει την κινητικότητα και τη ζωτικότητα των σπερματοζωαρίων, με αποτέλεσμα να μειώνεται η ικανότητα του αρρώστου για γονιμοποίηση.
• Λιθίαση του προστάτη: είναι μια συχνή επιπλοκή. Οι λίθοι αυτοί είναι συνήθως φλεγμονώδεις και αποτελούν μόνιμη πηγή μολύνσεως που εμποδίζει την εκρίζωση της φλεγμονής με αντιβίωση.

Διάγνωση

Βασίζεται στη λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού του ασθενούς και στην επιμελή κλινική εξέταση. Κατά τη δακτυλική εξέταση από το ορθό ο προστάτης είναι ευαίσθητος ή και ακόμα επώδυνος στην ψηλάφηση. Η καλλιέργεια των ούρων, του προστατικού εκκρίματος και του σπέρματος δεν δείχνει κανένα μικροβιακό παράγοντα. Αρνητική είναι και η εξέταση των 4 δειγμάτων ούρων κατά Meares και Stamey ή η απλοποιημένη εξέταση των 2 δειγμάτων ούρων κατά Nickel.

Θεραπεία

Η θεραπευτική αντιμετώπιση είναι πολύπλευρη και περιλαμβάνει

αντιβιοτική αγωγή, αντιφλεγμονώδη, μυοχαλαρωτικά, αναλγητικά σκευάσματα και φυσιοθεραπεία. Επίσης, είναι απαραίτητο ο ασθενής να ελαττώσει όλα τα ερεθιστικά ποτά και φαγητά, όπως αλκοόλ, καφές, πικάντικες τροφές και καρυκεύματα. Εξίσου σημαντικό είναι η ρύθμιση των κενώσεων και της δυσκοιλιότητας. Τέλος, μπορεί να βοηθήσει και η αποφυγή παραγόντων που μπορεί να επιβαρύνουν τον προστάτη: ψύχος στην περιοχή της πυέλου (παραμονή για μεγάλο χρονικό διάστημα με βρεγμένο μαγιό ή εσώρουχο, έκθεση σε ψυχρό νερό ή ρεύμα αέρα, κάθισμα σε ψυχρή επιφάνεια), παγωμένα πόδια, υπερένταση ή υπερκόπωση του πυελικού εδάφους (ιππασία, ποδήλατο).

Παρά τις προαναφερθείσες θεραπευτικές επιλογές υπάρχουν πολλοί ανθεκτικοί στη θεραπεία ασθενείς με συχνές υποτροπές. Η πλειονότητα αυτών των ασθενών παρουσιάζει συχνά ψυχολογικά προβλήματα με σημαντική επίπτωση στην ποιότητα ζωής, μείωση της λίμπιντο και στυτική δυσλειτουργία.

Από όσες έρευνες έχουν γίνει μέχρι σήμερα, φαίνεται πολύ πιθανό ότι στη χρόνια προστατίτιδα το προστατικό επιθήλιο δρα σαν ένα φράγμα, που εμποδίζει τη δίοδο των περισσότερων αντιβιοτικών προς το προστατικό υγρό. Κατά συνέπεια, πρόκειται για μια επίμονη φλεγμονή, που αποτελεί ένα πραγματικά δύσκολο διαγνωστικό και θεραπευτικό πρόβλημα, πολλά σημεία του οποίου εξακολουθούν και παραμένουν άλυτα.

Οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο μέσο για την αντιμετώπιση της χρόνιας μη- βακτηριακής προστατίτιδας

Τελευταία αναπτύσσεται στο εξωτερικό η οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο θεραπευτικό μέσο  για την αντιμετώπιση της χρόνιας μη-βακτηριακής προστατίτιδας. Το όζον μειώνει τις προφλεγμονώδεις κυτταροκίνες, με συνέπεια την ταχεία υποχώρηση της φλεγμονής και του πόνου και τη ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος με άμεσο αποτέλεσμα τη βελτίωση της άμυνας του οργανισμού. Τα αποτελέσματα αυτής της θεραπείας σε αυτή τη δύσκολα αντιμετωπίσιμη πάθηση είναι ενθαρρυντικά, καθώς πρόκειται για μια ασφαλή θεραπεία χωρίς παρενέργειες ή αλλεργίες.

Το άρθρο Μη Βακτηριακή Χρόνια Προστατίτιδα εμφανίστηκε πρώτα στο Β. Γκολεζάκης.

Παρουσιάζει πιο ήπια συμπτώματα σε σχέση με την οξεία προστατίτιδα

Είναι μια χρόνια φλεγμονή του προστάτη, η οποία σε αντίθεση με την οξεία προστατίτιδα εμφανίζει ηπιότερα και πολλές φορές ακαθόριστα συμπτώματα. Προσβάλει συνήθως άνδρες ηλικίας 30 έως 50 ετών

Αιτιολογία

Προέρχεται συνήθως από μια μη-πλήρως θεραπευμένη οξεία προστατίτιδα

Μπορεί να προκληθεί από διάφορα μικρόβια, συνήθως από Εντεροβακτηρίδια και Γκραμ-Θετικά βακτηρίδια. Συνήθως, τα μικρόβια εισέρχονται στον προστάτη διαμέσου των αδενικών πόρων από παλινδρόμηση μολυσμένων ούρων. Η παλινδρόμηση αυτή είναι παθολογική και προκαλείται από την αυξημένη πίεση των ούρων λόγω υποκυστικού κωλύματος αποφρακτικού (καλοήθης υπερπλασία του προστάτη, στένωμα ουρήθρας, κ.ά.) ή λειτουργικού (δυσενέργεια ουροδόχου κύστης και έξω σφιγκτήρα) τύπου. Τέλος, τα ούρα μπορούν να εισέλθουν στον προστάτη από άλλες φλεγμονώδεις περιοχές διαμέσου της ουρήθρας, των εκσπερματικών πόρων, των αιμοφόρων ή λεμφοφόρων αγγείων.

Υπογονιμότητα με διαταραχές της κινητικότητας κυρίως των σπερματοζωαρίων

Επιπλοκές

• Ουρολοίμωξη
• Επιδιδυμίτιδα
• Υπογονιμότητα: έχει αποδειχτεί ότι τα συστατικά του προστατικού υγρού ασκούν έναν προστατευτικό ρόλο πάνω στα σπερματοζωάρια. Κατά συνέπεια, η ελάττωση ορισμένων από τα συστατικά αυτά, που προκαλείται στη χρόνια προστατίτιδα, επηρεάζει την κινητικότητα και τη ζωτικότητα των σπερματοζωαρίων, με αποτέλεσμα να μειώνεται η ικανότητα του αρρώστου για γονιμοποίηση.
• Λιθίαση του προστάτη: είναι μια συχνή επιπλοκή. Οι λίθοι αυτοί είναι συνήθως φλεγμονώδεις και αποτελούν μόνιμη πηγή μολύνσεως που εμποδίζει την εκρίζωση της φλεγμονής με αντιβίωση.

Διάγνωση

Βασίζεται στη λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού του ασθενούς και στην επιμελή κλινική εξέταση. Κατά τη δακτυλική εξέταση από το ορθό ο προστάτης είναι ευαίσθητος ή και ακόμα επώδυνος στην ψηλάφηση. Η καλλιέργεια των ούρων, του προστατικού εκκρίματος και του σπέρματος είναι χαρακτηριστικές για την ύπαρξη μικροβιακής φλεγμονής προσδιορίζοντας το υπεύθυνο παθογόνο βακτηρίδιο.

Πρέπει να τονισθεί ότι η διάγνωση της χρόνιας βακτηριακής προστατίτιδας μπορεί να επιβεβαιωθεί με την εξέταση των 4 δειγμάτων ούρων κατά Meares και Stamey (δείγμα ούρων στην αρχή, στο μέσο της ούρησης, προστατικό έκκριμα μετά από μάλαξη του προστάτη και τέταρτο δείγμα ούρων μετά από την μάλαξη του προστάτη) ή με την εξέταση των 2 δειγμάτων ούρων κατά Nickel (δείγμα ούρων στο μέσο της ούρησης και μετά από μάλαξη του προστάτη). Και οι δύο τεχνικές είναι ισάξιες.

Θεραπεία

Η θεραπεία συνιστάται σε χορήγηση αντιβιωτικών από το στόμα για 4 – 6 εβδομάδες. Εκτός από την αντιβίωση, είναι απαραίτητο ο ασθενής να ελαττώσει όλα τα ερεθιστικά ποτά και φαγητά, όπως αλκοόλ, καφές, πικάντικες τροφές και καρυκεύματα.

Παρά το γεγονός πως πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι το ποσοστό ιάσεως με τις κινολόνες κυμαίνεται από 60% έως 100%, υπάρχουν πολλοί ανθεκτικοί στη θεραπεία ασθενείς με συχνές υποτροπές. Η πλειονότητα αυτών των ασθενών παρουσιάζει συχνά ψυχολογικά προβλήματα με σημαντική επίπτωση στην ποιότητα ζωής, μείωση της λίμπιντο και στυτική δυσλειτουργία.

Από όσες έρευνες έχουν γίνει μέχρι σήμερα, φαίνεται πολύ πιθανό ότι στη χρόνια προστατίτιδα το προστατικό επιθήλιο δρα σαν ένα φράγμα, που εμποδίζει τη δίοδο των περισσότερων αντιβιοτικών προς το προστατικό υγρό. Κατά συνέπεια, πρόκειται για μια επίμονη φλεγμονή, που αποτελεί ένα πραγματικά δύσκολο διαγνωστικό και θεραπευτικό πρόβλημα, πολλά σημεία του οποίου εξακολουθούν και παραμένουν άλυτα. Οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο μέσο για την αντιμετώπιση της χρόνιας βακτηριακής προστατίτιδας. Τελευταία αναπτύσσεται στο εξωτερικό η οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο θεραπευτικό μέσο  για την αντιμετώπιση της χρόνιας βακτηριακής προστατίτιδας. Η απολυμαντική τοπική δράση του όζοντος και η συστηματική αντιμικροβιακή θεραπευτική του ικανότητα έχουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα σε αυτή τη δύσκολα αντιμετωπίσιμη πάθηση, καθώς πρόκειται για μια ασφαλή θεραπεία χωρίς παρενέργειες ή αλλεργίες.

Το άρθρο Χρόνια Βακτηριακή Προστατίτιδα εμφανίστηκε πρώτα στο Β. Γκολεζάκης.

Είναι η συνεχής ή περιοδική αδυναμία επίτευξης ή διατήρησης της στύσης του πέους, η οποία δεν είναι επαρκής για διείσδυση στον κόλπο και ικανής για την επίτευξη μιας ολοκληρωμένης σεξουαλικής επαφής. Αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με τον όρο ,,σεξουαλική δυσλειτουργία’’, ο οποίος είναι ευρύτερος και περιλαμβάνει διαταραχές της ερωτικής επιθυμίας, της εκσπερμάτισης, του οργασμού και της ικανοποίησης.

Επιδημιολογία

Η συχνότητα της Στυτικής Δυσλειτουργίας αυξάνεται με την ηλικία

Είναι μια διαταραχή που εμφανίζεται ολοένα και συχνότερα και επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής πολλών ανδρών αλλά και την σχέση πολλών ζευγαριών. Προσβάλλει άντρες όλων των ηλικιών και η συχνότητά της αυξάνεται με την ηλικία, καθώς περίπου 4% των αντρών κάτω των 40 ετών παρουσιάζουν Στυτική Δυσλειτουργία, ενώ αγγίζει το 47% στους άντρες άνω των 75 ετών.

Αίτια

Τα αίτια της Στυτικής Δυσλειτουργίας διακρίνονται σε

• ψυχογενή
• οργανικά
• μεικτά

Τα πιο σοβαρά ψυχογενή αίτια είναι το άγχος και η κατάθλιψη. Ανάλογα με την οργανική πάθηση που οδηγεί σε Στυτική Δυσλειτουργία τα αίτια μπορούν να ομαδοποιηθούν ως εξής:

1.Νευρογενή:

• Σακχαρώδης Διαβήτης
• Αλκοόλ
• Ουραιμία
• Νόσος του Parkinson
  Σκλήρυνση κατά πλάκας
• Μυελοδυσπλασία
• Όγκοι εγκεφάλου
• Αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο
• Δισκοπάθεια
• Τραύμα (εγκεφάλου, νωτιαίου μυελού ή πυελικό τραύμα)
• Χειρουργική επέμβαση στη πύελο (παχύ έντερο, κύστη ή προστάτη

 2.Αρτηριακά:

• Σακχαρώδης Διαβήτης
• Αρτηριακή υπέρταση
• Κάπνισμα
• Υπερλιπιδαιμία
• Καρδιαγγειακές νόσοι

 3.Φλεβικά:

• Διαταραχές του φλεβοαποφρακτικού μηχανισμού

4.Ενδοκρινικά:

• Υπογοναδισμός (μειωμένη τεστοστερόνη)
• Υπερπρολακτιναιμία (αυξημένη προλακτίνη)
• Παθήσεις θυροειδούς
• Νόσος Cushing

5.Ανατομικά αίτια και παθήσεις που προκαλούν βλάβη στα σηραγγώδη σώματα:

• Νόσος του Peyronie
• Κάταγμα πέους
• Δυσμορφίες πέους

6.Φαρμακευτικά:

• Αντιυπερτασικά (διουρητικά, β-blockers)
• Αντικαταθλιπτικά
• Ηρεμιστικά
• Αντιανδρογόνα
• LH-RH ανάλογα
• Αντισταμινικά

Διάγνωση

Η διάγνωση της Στυτικής Δυσλειτουργίας απαιτεί εμπειρία και εξειδικευμένες γνώσεις, καθώς πολλές φορές τα αίτια είναι μεικτά και για αυτό το λόγο θα πρέπει να εφαρμόζεται εξατομικευμένη θεραπεία.

Απαραίτητη είναι η λήψη ενός πλήρους ιατρικού, ουρολογικού και ανδρολογικού ιστορικού και η κλινική εξέταση. Ένα καλό διαγνωστικό εργαλείο είναι το Διεθνές Ερωτηματολόγιο Στυτικής Λειτουργίας (IIEF-5 (+1).  Ο εργαστηριακός έλεγχος περιλαμβάνει εξετάσεις αίματος και ορμονικό έλεγχο, ενώ αν κριθεί σκόπιμο, τότε θα πρέπει ο ασθενής να υποβληθεί σε πιο ειδικές εξετάσεις, οι οποίες είναι οι ακόλουθες:

• Καταγραφή νυκτερινών στύσεων, με τη χρήση ειδικής συσκευής (Rigiscan) που μετρά τη συχνότητα και την ποιότητα (αύξηση της διαμέτρου, σκληρότητα στη βάση και την κορυφή του πέους) των στύσεων
• Νευρολογική εκτίμηση για διάγνωση νευρολογικών διαταραχών
• Έγχρωμο Dopplerτων αρτηριών του πέους
• Φάρμακο-σηραγγογραφία για τη διάγνωση διαταραχών του μηχανισμού φλεβικής απόφραξης. Η εξέταση αυτή είναι επεμβατική, καθώς περιλαμβάνει ενέσεις αγγειοδραστικών ουσιών στο πέος.

Α) Συντηρητική

Θεραπεία

Βελτίωση ορισμένων παραμέτρων του τρόπου ζωής, όπως είναι η διακοπή του καπνίσματος, η μείωση της κατανάλωσης αλκοόλ, η σωστή διατροφή, η ελάττωση του άγχους και η σωματική άσκηση. Αν ο άνδρας λαμβάνει φάρμακα, τα οποία προκαλούν Στυτική Δυσλειτουργία,όπως αναφέρονται παραπάνω στα αίτια, θα πρέπει να γίνει διακοπή ή αντικατάσταση αυτών σε συνεννόηση με τον ειδικό που τα είχε χορηγήσει.

Β) Φάρμακα από το στόμα

Για να είναι αποτελεσματικά τα φάρμακα πρέπει να υπάρχει σεξουαλική διέγερση

Οι ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς της φωσφοδιεστεράσης (PDE5 inhibitors) θα πρέπει να γνωρίζουν ότι:

• Τα φάρμακα αυτά δεν πρέπει να λαμβάνονται άμεσα μετά από λιπαρό φαγητό (εξαίρεση αποτελεί η ταδαλαφίλη), γιατί με αυτόν τον τρόπο μειώνεται η δράση τους
• Τα φάρμακα αυτά δεν προκαλούν από μόνα τους στύση, αλλά ενισχύουν τη φυσιολογική διαδικασία της στύσεως, όταν υπάρχει το ερωτικό ερέθισμα
• Απαγορεύεται η συγχορήγησή τους με νιτρώδη
• Συγχορήγηση με αντιυπερτασικά μπορεί να προκαλέσει πτώση της πίεσης, η οποία συνήθως δεν είναι σημαντική
• Συγχορήγηση με α-αποκλειστές μπορεί να προκαλέσει ορθοστατική υπόταση
• Οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι παροδικές και ήπιου έως μέτριου βαθμού. Οι πιο συχνές είναικεφαλαλγία, εξάψεις, ζάλη, δυσπεψία, ρινίτιδα, διαταραχές της όρασης, μυαλγία, πόνος στην πλάτη και ίλιγγος.

Θεραπεία 1ης γραμμής

Αποτελούν τη θεραπεία πρώτης γραμμής και περιλαμβάνουν τους αναστολείς της φωσφοδιεστεράσης (PDE5 inhibitors)(σιλδεναφίλη, ταδαλαφίλη και βαρδεναφίλη). Τα φάρμακα αυτά θα πρέπει να λαμβάνονται μετά από πλήρη διερεύνηση του ασθενούς και η αρχική δοσολογία θα εξαρτηθεί από την ηλικία και το ιστορικό του ασθενούς.

Γ) Φάρμακα που χορηγούνται υπό την μορφή των ενδοπεϊκών ενέσεων

Θεραπεία 2ης γραμμής

Οι ουσίες αυτές είναι αγγειο-διασταλτικές

Αποτελούν τη θεραπεία δεύτερης γραμμής και χρησιμοποιούνται μετά από προηγηθείσα αποτυχία από τη χρήση των αναστολέων της φωσφοδιεστεράσης. Ο όρος ,,ενδοπεϊκές’’ αναφέρεται σε ενδοσηραγγώδεις ενέσεις, δηλαδή μέσα στα σηραγγώδη σώματα του πέους. Οι ουσίες που χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό είναι η αλπροσταδίλη και ο συνδυασμός papaverine, phentolamine και αλπροσταδίλη. Οι ουσίες αυτές δρουν στα αγγεία και προκαλούν αυξημένη ροή αίματος στα σηραγγώδη σώματα και κατά συνέπεια στύση. Η χρησιμοποίησή τους θα πρέπει να γίνεται υπό στενή συνεργασία με τον γιατρό , γιατί η κατάχρηση των ουσιών αυτών μπορεί να παρουσιάσει μια σημαντική ανεπιθύμητη ενέργεια, τον πριαπισμό (δηλαδή η παράταση της στύσης). Είναι μια κατάσταση, η οποία απαιτεί άμεση ιατρική αντιμετώπιση.

Δ) Χειρουργική θεραπεία

Θεραπεία 3ης γραμμής

Οι ενδοπεϊκές προθέσεις επιτρέπουν τη μηχανική ενεργοποίηση της στύσης όποτε και για όσο χρόνο θέλει ο ασθενής

Στην τρίτη γραμμή θεραπείας βρίσκεται η χειρουργική τοποθέτηση ενδοπεϊκών προθέσεων, οι οποίες αποτελούν έναν αξιόπιστο και αποτελεσματικό στυτικό μηχανισμό. Οι πεϊκές προθέσεις είναι δυο ειδών: με αντλία (υδραυλικές) και χωρίς αντλία (μη υδραυλικές). Οι υδραυλικές προθέσεις είναι οι πιο ευρέως διαδεδομένες και αποτελούνται από ένα ζεύγος ραβδωτών συσκευών, μια αντλία και ένα ρεζερβουάρ, τα οποία είναι κατασκευασμένα από ελαστομερές της σιλικόνης. Όταν ο ασθενής επιθυμεί να έχει στύση, ενεργοποιεί την αντλία απελευθερώνοντας υγρό, το οποίο γεμίζει τους κυλίνδρους που βρίσκονται τοποθετημένοι στα σηραγγώδη σώματα. Κατά αυτόν τον τρόπο προκαλείται μηχανικά στύση. Μετά το τέλος της σεξουαλικής επαφής ο ασθενής απενεργοποιεί την αντλία, το υγρό επιστρέφει στο ρεζερβουάρ και επιτυγχάνεται πλαδαρότητα του πέους.

E) Οζονοθεραπεία

Οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο μέσο για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας

Τελευταία αναπτύσσεται στο εξωτερικό η οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο θεραπευτικό μέσο  για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας. Η επίδραση του όζοντος στο μεταβολισμό των ερυθρών αιμοσφαιρίων, που έχει σαν αποτέλεσμα την αξιόλογη βελτίωση στην μεταφορά του Ο₂, χρησιμοποείται για τη θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας, που απασχολεί ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του ανδρικού πληθυσμού. Τα αποτελέσματα αυτής της θεραπείας σε αυτή τη δύσκολα αντιμετωπίσιμη πάθηση είναι ενθαρρυντικά, καθώς πρόκειται για μια ασφαλή θεραπεία χωρίς παρενέργειες και αλλεργίες.

Το άρθρο Στυτική Δυσλειτουργία εμφανίστηκε πρώτα στο Β. Γκολεζάκης.

Τι είναι;

Αποτελεί μια ειδική μορφή χρόνιας κυστίτιδας

Η διάμεση κυστίτιδα είναι μια χρόνια φλεγμονώδης πάθηση της ουροδόχου κύστης που χαρακτηρίζεται από χρόνια ερεθιστικά κυστικά ενοχλήματα σε συνδυασμό με στείρα καλλιέργεια ούρων (χωρίς μικρόβια) και αρνητική κυτταρολογική ούρων (χωρίς στοιχεία κακοήθειας).

Επιδημιολογία

Είναι μια σπάνια πάθηση

Πρόκειται για μια σπάνια πάθηση. Στην Ευρώπη καταγράφονται 18 και στην Αμερική 60 περιστατικά ανά 100.000 κατοίκους. Απασχολεί κυρίως γυναίκες (5 – 8 φορές πιο συχνά απ’ ότι στους άνδρες) ηλικίας 40 – 60 ετών.

Υπογονιμότητα με διαταραχές της κινητικότητας κυρίως των σπερματοζωαρίων

Αιτιοπαθογένεια

Τα ακριβή αίτια είναι άγνωστα

Η ακριβής αιτιολογία της διάμεσης κυστίτιδας παραμένει άγνωστη. Οι ακόλουθοι παράγοντες δύναται να παίζουν σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση και εξέλιξη της πάθησης:

• Κληρονομικότητα
• Χρόνια λοίμωξη
• Δυσλειτουργία του βλεννογόνου της ουροδόχου κύστης
• Αυτοάνοσες παθήσεις (συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, ινομυαλγία, σύνδρομο Sjögren)
• Τοξικές ουσίες των ούρων
• Νευρογενή αίτια
• Ψυχοσωματικά αίτια
• Δυσανεξία τροφών

Παθοφυσιολογία

Λύση του προστατευτικού υδρόφιλου στρώματος του επιθηλίου διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη και εξέλιξη της νόσου

Όλοι οι προαναφερθείσες παράγοντες προκαλούν μια λύση του προστατευτικού υδρόφιλου στρώματος από γλυκοζαμινογλικάνες , το οποίο καλύπτει το επιθήλιο της ουροδόχου κύστης, φέρνοντας σε επαφή αυτές τις ερεθιστικές ουσίες με τα επιθηλιακά κύτταρα. Κατά συνέπεια οι ουσίες αυτές προκαλούν μια χρόνια φλεγμονή του επιθηλίου της κύστης, καθώς ενεργοποιούν τα μαστοκύτταρα που εκκρίνουν προφλεγμονώδεις ουσίες, όπως η ισταμίνη, οι προσταγλανδίνες και η ουσία P.

Συμπτώματα

Χαρακτηριστική είναι η συχνουρία με 10 – 20 φορές την ημέρα

Ποικίλουν από άτομο σε άτομo και επιμένουν τουλάχιστον για έξι μήνες. Τα πιο συνηθισμένα είναι τα ακόλουθα:

• Πόνος και δυσφορία κατά την πλήρωση της κύστης με προσωρινή ανακούφιση μετά την ούρηση
• Υπερηβικό άλγος, άλγος στο πυελικό έδαφος, στην οσφυϊκή μοίρα, στις βουβωνικές χώρες και στο περίναιο
• Επιτακτική ούρηση
• Συχνουρία με 10 – 20 φορές την ημέρα και με μικρές ποσότητες ούρων
• Νυκτουρία με διακεκομμένο ύπνο και αίσθημα κόπωσης
• Δυσπαρευνία (άλγος κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής)

Πολλές φορές υπάρχουν περίοδοι ύφεσης και έξαρσης με έντονο πόνο που συνήθως συνδέονται με την έμμηνο ρύση, με τις εποχικές αλλεργίες, με έντονο στρες ή μετά από έντονη σεξουαλική δραστηριότητα.

Επιπλοκές

Πρόκειται για μια φοβερά επώδυνη μακροχρόνια πάθηση που έχει μεγάλη επίπτωση στην ποιότητα ζωής του ασθενούς

• Μειωμένη χωρητικότητα της ουροδόχου κύστεως: η χρόνια μορφή της πάθησης οδηγεί σε σκλήρυνση του κυστικού τοιχώματος, μειωμένη διατασιμότητα και κατά συνέπεια σε μείωση της χωρητικότητας, με αποτέλεσμα να συγκρατεί ολοένα και μκρότερες ποσότητες ούρων
• Χαμηλή ποιότητα ζωής: η συχνή επιτακτική ανάγκη για ούρηση και το συνεχές χρόνιο πυελικό άλγος προκαλούν πολλά προβλήματα στις κοινωνικές και προσωπικές σχέσεις, την εργασία και τις καθημερινές δραστηριότητες του ατόμου
• Συναισθηματικά προβλήματα: το χρόνιο πυελικό άλγος και ο διακεκομμένος ύπνος μπορεί να προκαλέσουν συναισθηματικό στρες και να οδηγήσουν το άτομο σε μελαγχολία και κατάπτωση του ηθικού, επιδεινώνοντας ακόμα περισσότερο τα ήδη υπάρχοντα έντονα συμπτώματα.

Διάγνωση

Η διάγνωση της διάμεσης κυστίτιδας είναι μια διάγνωση εξ’ αποκλεισμού

Η κυριότερη εξέταση είναι η κυστεοσκόπηση με τη λήψη βιοψιών

Η διάγνωση είναι δύσκολη και πολλές φορές γίνεται με καθυστέρηση, με αποτέλεσμα την παράταση της ταλαιπωρίας της ασθενούς. Βασίζεται στο ιστορικό, την κλινική εξέταση και τις συμπληρωματικές εξετάσεις. Στις τελευταίες περιλαμβάνονται οι εργαστηριακές (Γενική και Καλλιέργεια ούρων, Κυτταρολογική ούρων) και απεικονιστικές (Υπερηχογράφημα, κυστεογραφία) εξετάσεις. Η κυστεοσκόπηση πριν και μετά την υδροδιάταση αποτελεί την κυριότερη εξέταση, καθώς μπορεί να δείξει την ύπαρξη στικτών αιμοραγιών (πετέχιες) ή ελκών, και παρέχει τη δυνατότητα λήψης βιοψιών.

Θεραπεία

Η θεραπεία της διάμεσης κυστίτιδας είναι δύσκολη

Η θεραπευτική αντιμετώπιση της διάμεσης κυστίτιδας είναι δύσκολη, γιατί δεν έχει βρεθεί ακόμη κάποια σαφής αιτία για αυτή την πάθηση. Το κάθε άτομο μπορεί να χρειασθεί ποικίλες θεραπείες ή και συνδυασμούς θεραπευτικών μεθόδων (θεραπεία τροποποίησης συμπεριφοράς, φαρμακευτική αγωγή και ενδοκυστική θεραπεία), οι οποίες στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα και καταλήγουν συνήθως σε υποτροπή της πάθησης.

Οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο μέσο για την αντιμετώπιση της διάμεσης κυστίτιδας

Τελευταία αναπτύσσεται στο εξωτερικό η οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο θεραπευτικό μέσο  για την αντιμετώπιση της διάμεσης κυστίτιδας. Το όζον μειώνει τις προφλεγμονώδεις κυτταροκίνες, με συνέπεια την ταχεία υποχώρηση της φλεγμονής και του πόνου και τη ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος με άμεσο αποτέλεσμα τη βελτίωση της άμυνας του οργανισμού. Τα αποτελέσματα αυτής της θεραπείας σε αυτή τη δύσκολα αντιμετωπίσιμη πάθηση είναι ενθαρρυντικά, καθώς πρόκειται για μια ασφαλή θεραπεία χωρίς παρενέργειες ή αλλεργίες.

Βιβλιογραφία:

A. I. Neimark, L. M. Nepomnyashchikh, E. L. Lushnikova, M. A. Bakarev, N. A. Abdullaev, and K. A. Sizov. Microcirculation and structural reorganization of the bladder mucosa in chronic cystitis under conditions of ozone therapy. Bulletin of Experimental Biology and Medicine 2014; 156 (3): 377 – 384
Smeliakov VA, Borisov VV. Ozone therapy and tamsulosin in the treatment of cystitis. Urologiia 2013; Jan – Feb; (1): 38 – 40
Frank Schallenberger. Successful application of ozone therapy for severe interstitial cystitis. Revista Española de Ozonoterapia 2015; 5 (2), ISSN 2174 – 3215

Το άρθρο Διάμεση Κυστίτιδα εμφανίστηκε πρώτα στο Β. Γκολεζάκης.

Παρ’ όλες τις εντατικές ερευνητικές προσπάθειες δεν έχουν μέχρι τώρα ανευρεθεί οι ακριβείς αιτίες της δημιουργίας της καλοήθους υπερτροφίας του προστάτη

Στην Καλοήθη Υπερπλασία Προστάτη ενοχοποιούνται πολλοί παράγοντες. Η Καλοήθης υπερπλασία προστάτη δημιουργείται, όταν υπό την επίδραση διαφόρων αυξητικών παραγόντων, όπως ο επιδερμικός αυξητικός παράγοντας (EGF), προάγουν υπερβολική κυτταρική διαίρεση ή όταν η έλλειψη του μετατρεπτικού αυξητικού παράγοντα (TGFβ) μειώνει τη συχνότητα του κυτταρικού θανάτου. Επιπρόσθετα, σε έρευνες, που έχουν διενεργηθεί, τονίζεται μεταξύ άλλων, η παρουσία βακτηριακών και ιικών στελεχών σε προστάτες ασθενών με συμπτώματα της Καλοήθους Υπερπλασίας Προστάτη. Τα στελέχη αυτά οδηγούν σε αύξηση της παραγωγής των προφλεγμονωδών κυτταροκινών από τα κύτταρα του στρώματος προάγοντας την ανάπτυξη του επιθηλίου.

Οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο μέσο για την αντιμετώπιση της καλοήθους υπερτροφίας προστάτη

Τελευταία αναπτύσσεται στο εξωτερικό η οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο θεραπευτικό μέσο  για την αντιμετώπιση της Καλοήθουςς Υπερπλασίας Προστάτη. Η απολυμαντική τοπική δράση του όζοντος και η συστηματική αντιμικροβιακή και αντιιογενής θεραπευτική του ικανότητα έχουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα σε αυτή τη δύσκολα αντιμετωπίσιμη πάθηση, η οποία απασχολεί ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού και έχει σημαντική επίπτωση στην ποιότητα ζωής. Επίσης, το όζον μειώνει τις προφλεγμονώδεις κυτταροκίνες, με συνέπεια την αναστολή της ανάπτυξης του επιθηλίου, υποστροφή της Καλοήθους Υπερπλασίας Προστάτη και τη βελτίωση των συμπτωμάτων. Η κλινική εμπειρία δείχνει ότι το όζον δεν προκαλεί παρενέργειες ή αλλεργίες. Θεωρείται απόλυτα ασφαλές, όταν εφαρμόζεται από ειδικό ιατρό ακολουθώντας τα διεθνή πρωτόκολλα εφαρμογής για κάθε πάθηση.

Βιβλιογραφία:

Roehrborn CG, McConnell JD. Benign prostate hyperplasia: etiology, pathophysiology, epidemiology and natural history. Wein AJ, editor. Campbell Walsh Urology. 9th ed., Ch. 86. Philadelphia: Saunders, Elsevier; 2007.
Vitoria JF. Benign prostatic hypertrophy (BPH) treated with ozone therapy. Int J Ozone Ther 2009; 8:75‑9.
Hussain S, Sharma DB, Solanki FS, Pathak A, Sharma D. Intraprostatic ozone therapy: A minimally invasive approach in benign prostatic hyperplasia. Urol Ann. 2017; 9(1): 37-40.
Eduardo Martín García Villanueva. Aplicaciones del ozono en Hiperplasia prostática benigna. Revista Española de Ozonoterapia, ISSN-e 2174-3215, Vol. 2, Nº. 1, 2012, pp. 153-158

Το άρθρο Καλοήθης Υπερπλασία Προστάτη εμφανίστηκε πρώτα στο Β. Γκολεζάκης.

Θεωρούμε ότι η ασθενής παρουσιάζει υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις, όταν αντιμετωπίζει τρία ή περισσότερα επεισόδια ουρολοίμωξης τον τελευταίο χρόνο ή τουλάχιστον δύο επεισόδια το τελευταίο εξάμηνο.

Επιδημιολογία

Είναι ο 2ος πιο συχνός τύπος λοιμώξεων στον άνθρωπο

Είναι ο δεύτερος πιο συχνός τύπος λοιμώξεων στον άνθρωπο. Οι γυναίκες είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς σε ουρολοιμώξεις για ανατομικούς λόγους, καθώς η ουρήθρα απέχει ελάχιστα εκατοστά από το αιδοίο και τον πρωκτό, όπου φυσιολογικά υπάρχουν μικρόβια. Επιπρόσθετα, η ουρήθρα της γυναίκας είναι πολύ μικρότερη από του άντρα, επιτρέποντας στα βακτήρια να μπουν γρήγορα στην κύστη.

Προδιαθεσικοί παράγοντες

• Πλημμελής υγιεινή
• Συχνότητα των σεξουαλικών επαφών
• Χρήση διαφράγματος και σπερματοκτόνων αλοιφών για αντισύλληψη
• Ατροφία του κόλπου (κυρίως στην εμμηνόπαυση)
• Χρόνια παραμονή ούρων στην ουροδόχο κύστη (ατελής κένωση της ουροδόχου κύστεως)
• Ιστορικό επαναλαμβανόμενων ουρολοιμώξεων
• Συγγενείς (εκ γενετής) ανατομικές ανωμαλίες του ουροποιητικού συστήματος
• Ιστορικό εγχειρήσεων στην ουροδόχο κύστη ή τα νεφρά

Συμπτώματα

Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα είναι τα ακόλουθα:

• Αίσθημα καύσου κατά την ούρηση
• Συχνουρία
• Δυσουρία
• Αίμα στα ούρα
• Θολά και δύσοσμα ούρα
• Πυρετός

Διάγνωση

Βασίζεται στη λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού του ασθενούς, την επιμελή κλινική εξέταση και τη γενική και καλλιέργεια ούρων.

Θεραπεία υποτροπιάζουσας ουρολοίμωξης

Πρώτο βήμα είναι η άμεση εφαρμογή των γενικών μέτρων πρόληψης:

• Λήψη άφθονων υγρών καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας
• Ούρηση με την πρώτη επιθυμία (καθιστή θέση για τις γυναίκες)
• Ούρηση αμέσως μετά τη σεξουαλική επαφή
• Σωστός καθαρισμός της γεννητικής περιοχής

Για τη θεραπεία των ουρολοιμώξεων λαμβάνονται αντιβιοτικά, τα οποία έχουν επιλεγεί κατόπιν αντιβιογράμματος.

Περίπου 20% των νεαρών γυναικών, μετά την πρώτη ουρολοίμωξη, θα έχουν υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις

Πολλές γυναίκες υποφέρουν από συχνές ουρολοιμώξεις. Η αντιμετώπιση των ουρολοιμώξεων που υποτροπιάζουν είναι ένα από τα δύσκολα προβλήματα της καθημερινής ιατρικής πράξης, καθώς μπορεί να διαφέρει για κάθε ασθενή. Η χορήγηση επαναλαμβανόμενης προφυλακτικής αντιβίωσης για διάστημα μερικών εβδομάδων ή η αντιβιοτική θεραπεία πριν ή αμέσως μετά τη σεξουαλική επαφή είναι ευρέως διαδεδομένοι τρόποι αντιμετώπισης αυτού του προβλήματος. Δυστυχώς, αυτές οι μέθοδοι δεν έχουν το αναμενόμενο αποτέλεσμα, καθώς σε πολλές περιπτώσεις, μετά το τέλος της αντιβιοτικής προφύλαξης, τα συμπτώματα μπορεί να υποτροπιάσουν, και τα μικρόβια καθίστανται ανθεκτικά στα αντιβιοτικά λόγω της επαναλαμβανόμενης χρήσης τους.

Οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο μέσο για την αντιμετώπιση της υποτροπιάζουσας ουρολοίμωξης

Τελευταία αναπτύσσεται στο εξωτερικό η οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο θεραπευτικό μέσο  για την αντιμετώπιση της υποτροπιάζουσας ουρολοίμωξης. Η απολυμαντική τοπική δράση του όζοντος και η συστηματική αντιμικροβιακή θεραπευτική του ικανότητα έχουν  ενθαρρυντικά αποτελέσματα σε αυτή τη δύσκολα αντιμετωπίσιμη πάθηση, καθώς πρόκειται για μια ασφαλή θεραπεία χωρίς παρενέργειες ή αλλεργίες. Επιπρόσθετα, το όζον μειώνει τις προφλεγμονώδεις κυτταροκίνες, με συνέπεια την ταχεία υποχώρηση της φλεγμονής και του πόνου και τη ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος. Αυτό έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα τη βελτίωση της άμυνας του οργανισμού και τη δραστική μείωση των επεισοδίων υποτροπιάζουσων ουρολοιμώξεων.

Το άρθρο Υποτροπιάζουσες Ουρολοιμώξεις εμφανίστηκε πρώτα στο Β. Γκολεζάκης.

Τι είναι ;

Η νόσος Peyronie (Peyronie disease) ή ινώδης σκλήρυνση του πέους (Induratio Penis Plastica, IPP) είναι μια διαταραχή του συνδετικού ιστού που χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη ινωδών πλακών στο σηραγγώδες σώμα του πέους.

Επιδημιολογία

Είναι μια σπάνια πάθηση

Πρόκειται για μια σπάνια πάθηση, η οποία εμφανίζεται στο 3% – 8% των ανδρών ηλικίας 50 – 70 ετών.

Αιτιοπαθογένεια

Τα ακριβή αίτια είναι άγνωστα

Η ακριβής αιτιολογία της νόσου παραμένει άγνωστη. Πιθανοί ενοχοποιητικοί παράγοντες είναι οι ακόλουθοι:

Ο σημαντικότερος ενοχοποιητικός παράγοντας είναι ο τραυματισμός του πέους

• Μικροτραυματισμοί κατά τη σεξουαλική επαφή
• Μικροβιακοί παράγοντες
• Φλεγμονή
• Αυτοάνοσα συμπλέγματα (ερυθηματώδης λύκος, ρευματοειδής αρθρίτιδα)
• Ως σπάνια πιθανή παρενέργεια φαρμακευτικής αγωγής

Παθοφυσιολογία

Οξύς τραυματισμός ή επαναλαμβανό- μενοι (μικρο-) τραυματισμοί του πέους κατά τη συνουσία προκαλούν φλεγμονώδη αντίδραση με παραγωγή κολλαγόνου και ανάπτυξη σκληρυντικών ουλών (πλάκες)

Ένας οξύς τραυματισμός ή επαναλαμβανόμενοι (μικρο-) τραυματισμοί του πέους κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής μπορεί να οδηγήσουν σε μικροαιμορραγίες εντός του ινώδους χιτώνα που περιβάλλει το πέος. Κατά τη διάλυση των πηγμάτων στην περιοχή προκαλείται συσσώρευση ινώδους και ινοβλαστών, με συνέπεια τη φλεγμονώδη αντίδραση και τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι η παραγωγή κολλαγόνου. Λόγω της φτωχής αιμάτωσης του ινώδους χιτώνα, το κολλαγόνο δεν απομακρύνεται και η συσσώρευσή του οδηγεί σε σχηματισμό της πλάκας. Σε πρόσφατες έρευνες έχει αποδειχτεί ότι ο μετατρεπτικός αυξητικός παράγοντας β (TGF–β) διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην παραπάνω διαδικασία.

Συμπτώματα

O πόνος εξαφανίζεται αυτόματα, σχεδόν σε όλους τους ασθενείς σε ένα με δυο χρόνια

Τα κυριότερα συμπτώματα είναι τα ακόλουθα:

• Πόνος στο πέος: εμφανίζεται στην αρχική φλεγμονώδη φάση και κυρίως κατά την στύση
• Γωνίωση με μείωση του μήκους του πέους κατά τη διάρκεια της στύσης
• Ψηλαφητή σκληρία (πλάκα)
• Στυτική δυσλειτουργία: εμφανίζεται περίπου στο 1/3 των ασθενών με νόσο Peyronie

Περίπου στο 30% των ασθενών συνυπάρχει ίνωση και της παλαμιαίας επιφάνειας του χεριού (νόσος Dupuytren).

Διάγνωση

Κλινική εξέταση, υπερηχογράφημα και Triplex

Βασίζεται στη λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού του ασθενούς και στην επιμελή κλινική εξέταση. Η τελευταία πρέπει να γίνεται τόσο σε φάση χάλασης όσο και κατά τη διάρκεια ενός προκλητού στυτικού επεισοδίου. Στη συνέχεια είναι απαραίτητο ένα υπερηχογράφημα πέους για την απεικόνιση των αποσβεστωμένων επιφανειών του σηραγγώδους σώματος και ένα Triplex υπερηχογράφημα με πρόκληση τεχνητής στύσης μετά από ενδοσηραγγώδη ένεση αγγειοδραστικών παραγόντων, το οποίο παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για την ποιότητα της στύσης, τον βαθμό κάμψης, το μέγεθος και τη θέση της πλάκας, την ανατομία και τη λειτουργία των αρτηριών του πέους.

Θεραπεία

Ένδειξη για θεραπεία αποτελούν οι παρακάτω λόγοι:

• Πόνος κατά τη στύση
• Δυσκολία κατά τη συνουσία
• Στυτική δυσλειτουργία
• Αισθητικοί λόγοι

Α) Συντηρητική θεραπεία

Μπορεί να είναι η χορήγηση φαρμάκου από το στόμα, με ένεση εντός της πλάκας ή άλλες ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι.

Φαρμακευτική αγωγή από το στόμα ενδείκνυται στην οξεία φάση της νόσου

Η χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής από το στόμα ενδείκνυται, όταν η πλάκα δεν έχει λάβει την τελική της μορφή και η στύση και η σεξουαλική επαφή συνοδεύονται από πόνο (οξεία φάση της νόσου). Ουσίες όπως η Βιταμίνη Ε, το αμινοβενζοϊκό κάλιο (potaba), κολχικίνη και ταμοξιφαίνη χρησιμοποιούνται ευρέως για το σκοπό αυτό με αμφίβολα αποτελέσματα. Εξαίρεση αποτελεί το αμινοβενζοϊκό κάλιο (potaba), το οποίο σε μακροχρόνια χορήγηση (μεγαλύτερη από 6 μήνες) αποτρέπει την επιδείνωση της νόσου, μειώνει την πλάκα και την κάμψη. Μειονέκτημα αυτού του φαρμάκου αποτελούν οι γαστρεντερικές διαταραχές. Φαρμακευτική αγωγή από το στόμα ενδείκνυται στην οξεία φάση της νόσου

Ευρεία χρήση έχουν και οι ενδοπεϊκές ενέσεις εντός της πλάκας με ουσίες όπως βεραπαμίλη, κορτιζόνη και ιντερφερόνη με αμφίβολα αποτελέσματα. Άλλες ελάχιστα επεμβατικοί μέθοδοι όπως η ηλεκτροφόρηση και η χρήση κρουστικών κυμάτων δεν αποδείχθηκαν αποτελεσματικές για την αντιμετώπιση της νόσου.

Β) Χειρουργική θεραπεία

Ενδείκνυται μόνο όταν έχει σταθεροποιηθεί η νόσος

Η ινώδης πλάκα θα πρέπει να παραμείνει σταθερή και οργανωμένη για > 6 μήνες

Θεραπεία εκλογής, όταν η νόσος προκαλεί τέτοιου βαθμού κάμψη, ώστε να μην καθίσταται δυνατή η σεξουαλική επαφή. Η χειρουργική θεραπεία πρέπει να εφαρμόζεται, μόνο όταν έχει σταθεροποιηθεί η νόσος. Στην αντίθετη περίπτωση δεν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα και είναι πιθανό να εμφανιστούν υποτροπές. Η νόσος χαρακτηρίζεται ως σταθερή, όταν η διάρκεια των συμπτωμάτων είναι μεγαλύτερη του ενός έτους και δεν έχει εκδηλωθεί επιδείνωση των συμπτωμάτων τους τελευταίους έξι μήνες. Οι κυριότερες χειρουργικές τεχνικές είναι οι ακόλουθες:

Ενδείκνυται σε περιπτώσεις μικρής και μέτριας κάμψης (< 60 μοίρες), με καλή στυτική λειτουργία και επαρκές μήκος πέους.

Η αφαίρεση της πλάκας οδηγεί συχνά σε διαταραχές της στύσης, αφού το αίμα διαφεύγει από την περιοχή όπου τοποθετείται το μόσχευμα

• Τεχνική Nesbit ή τροποποίηση αυτής με πτύχωση του ινώδους χιτώνα χωρίς διατομή ή εκτομή της πλάκας. Η τοποθέτηση παράλληλων μη-απορροφήσιμων ραμμάτων στον ινώδη χιτώνα κοντά στο κέντρο της κάμψης προκαλεί ευθειασμό του πέους χωρίς να επηρεάζεται η ουρήθρα και τα νευραγγειακά δεμάτια. Κύριο μειονέκτημα της τεχνικής αυτής είναι η μείωση του μήκους του πέους κατά 1 –2 εκατοστά.
• Αφαίρεση της ινώδους πλάκας και τοποθέτηση ειδικών βιολογικών ή σύνθετων μοσχευμάτων. Συνοδεύεται από μικρότερη μετεγχειρητική μείωση του πέους, αλλά και από μεγαλύτερα ποσοστά μετεγχειρητικής στυτικής δυσλειτουργίας. Στις περιπτώσεις αυτές ενδείκνυται η εμφύτευση μιας πεϊκής πρόθεσης, η οποία αποτελεί μέθοδο εκλογής στους ασθενείς με αγγειακές βλάβες, στυτική δυσλειτουργία και κάμψη του πέους.

Γ) Οζονοθεραπεία

Πρόκειται για μια ασφαλή θεραπεία χωρίς τις επιπλοκές των χειρουργικών τεχνικών (μείωση του μήκους του πέους, στυτική δυσλειτουργία)

Τελευταία αναπτύσσεται στο εξωτερικό η οζονοθεραπεία ως νέο καινοτόμο θεραπευτικό μέσο  για την αντιμετώπιση της νόσου Peyronie. Το όζον μειώνει τις προφλεγμονώδεις κυτταροκίνες, με συνέπεια την ταχεία υποχώρηση της φλεγμονής, του πόνου και τη ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος με άμεσο αποτέλεσμα τη βελτίωση της άμυνας του οργανισμού. Τα αποτελέσματα αυτής της θεραπείας σε αυτή τη δύσκολα αντιμετωπίσιμη πάθηση είναι ενθαρρυντικά, καθώς πρόκειται για μια ασφαλή θεραπεία χωρίς παρενέργειες και χωρίς τις προαναφερθείσες επιπλοκές των χειρουργικών τεχνικών (μείωση του μήκους του πέους, στυτική δυσλειτουργία), οι οποίες έχουν σημαντική επίπτωση στη σεξουαλική ζωή και την ψυχολογία του ασθενούς.

Το άρθρο Νόσος PEYRONIE εμφανίστηκε πρώτα στο Β. Γκολεζάκης.